Burn-out Forum

Waarom dit forum is gestart?

Omdat persoonlijke verhalen van mensen met een burn-out schaars zijn. Dat is een gemis, want het delen van je ervaringen is zó belangrijk! Voor jezelf, maar ook voor anderen die in een vergelijkbare situatie zitten. Dus laat ik het goede voorbeeld geven met mijn eigen burn-out verhaal.

Herken jij je in de verhalen hieronder? Of wil jij graag reageren op het verhaal van een ander?

Laat dan hieronder je reactie achter. Zo maken we samen burn-out bespreekbaar! 

STOP kaalSTOP Burn-out! Wil jij definitief herstellen van je burn-out, maar weet je niet hoe?

Bespaar jezelf de moeite om te zoeken naar allerlei methoden om weer fit en vitaal te worden. Ontdek hoe je makkelijk zelf je basisenergie op orde brengt met het online programma.

Klik hier voor informatie over het online programma

Liever direct contact met mij, als burn-out coach? Dat kan.
Klik hier om een contact met mij op te nemen!

By |2019-02-27T11:17:40+00:0026 juli|Burn-out|

347 Comments

  1. Nuur 15 september 2019 at 15:50 - Reply

    Wanneer is het MS en wanneer Burn out.

    Internet maakt mensen gek. Zo mij ook.

    Iedereen om mij heen zegt dat ik een burn out heb.. arts, osteopaat, bedrijfsarts…

    Maar ik voel me mentaal gewoon goed.. ik wil werken en leuke dingen.. alleen me lichaam werkt niet mee.. smorgens: slappe, vermoeide benen.. ook als ik ff in de auto heb gezeten.. dat gevoel dat je krijgt in je benen na lang gezeten te hebben… ik heb geen zware benen. Ik heb geen spierzwakte want ik kan gewoon opdrukken, squads en sprintjes trekken… wel heb ik het gevoel dat me kaken wat gespannen zijn.. en me ogen leden trillen.. en me duim…

    Mri afspraak staat gepland

    Weet niet wat emg is maar dat krijg ik ook… en bloedprikken op ck waarde… — voor mij is MRI alleen wel genoeg.. als daar wat uitkomt kan je de rest doen… vind de volgorde vreemd.. eerst bloed dan emg en dan mri…

  2. Sanne Veffer 13 september 2019 at 17:07 - Reply

    Hoi,

    Wij maken voor ons profielwerkstuk een korte documentaire over burn-outs. Hiervoor zoeken wij mensen die een kort interview hiervoor zouden willen doen om hun verhaal te vertellen (Dit zou dan op beeld zijn, maar kan eventueel ook anoniem bijvoorbeeld zonder het gezicht te filmen) Wij komen uit Haarlem dus het zou fijn zijn als we in de omgeving van Noord (eventueel Zuid) Holland kunnen filmen. Als u interesse heeft om mee te werken en ons verder te helpen kunt u ons bereiken op het email adres: sanne@veffer.net of op instagram: @aimeeserraris

    Met vriendelijke groeten,
    Marilene, Sanne en Aimee
    Stedelijk Gymnasium Haarlem

    (Het gaat over redelijk korte termijn, september/begin oktober 2019)

  3. Juul 11 september 2019 at 18:48 - Reply

    Hoi Allemaal benieuwd of iemand dit herkent

    Kamp zelf met een zware en wat rare burn.out. wat ik in Maart aanzag voor niet lekker in mijn vel of de overgang waren al de voortekenen . Ik piekerde over van alles, werk en prive. Maar goed dan ga je gewoon nog ff door en neem je savonds een wijntje. Of een slaappil .Op een ochtend bevroor ik als het ware op mijn werk. Kreeg nog meer slapeloze nachten Kon niet meer rustig pauzeren of op een kruk gaan zitten.Mijn hoofd voelt als 1 beurse plek . Geen ideeën, geen initiatief meer , geen geheugen en vooral een heel moe gevoel in.mijn hoofd. Ik voel me een robot.Het onrustige is er nog steeds nu 4 maanden later, vaak als trillen inwendig. Ben 10 kilo afgevallen en zie er niet uit ( strak gelaat / dof haar ,bleek/ mager / pukkels).slapen doe ik.op amyltriptiline want ik sta continue aan.Ook werd er een mega vb12 tekort aangetoond. Hier heb ik injecties voor gehad en inmiddels aan de tabletten. Het rare is dat de instorting van het lijf nooit echt is gekomen…wandel met een vriendin zo een 10 tal. ki lometer. De laatste tijd echter wel veel spierverlies of bindweefsel zitten doet zeer . Geestelijk ontstaat er echter steeds meer angst en paniek. Als de huisarts net gezegd heeft dat ik moet accepteren dat ik een burn.out heb zegt vervolgens de psycholoog dat ik geen typische burn.out kandidaat ben en laat een uitgebreid onderzoek op mij los waar dan weer niets uitkomt. De neuroloog dacht aan MS dus door de MRI .Ben erg bang voor hersenschade na alles wat ik heb gegoogle de en de vele slapelize paniek nachten.
    Wat vroeger normaal was lukt niet meer of met moeite , zit te trillen bij de kapper en voor de AH moet ik de moed verzamelen, sta soms te twijfelen voor de deur of ik wel durf. Continue een gejaagd gevoel
    Heb een heel negatief gevoel over.mijzelf momenteel , schuldgevoel sleur partner en kind mee de ellende in.
    Geen idee wat ik.met de dagen aan moet en vooral de ochtenden zijn een hel. Als advies krijg ik nu.opdrachten energievers etc leuke dingen doen . Maar vind dit maar lastig. Idee dat ik nog steeds in de acceptatie fase rond dool maar geen uitweg weet.

    Beantwoorden

    • Nur 15 september 2019 at 15:53 - Reply

      Wat vervelend is.. dat jij nu moet wachten op je mri resultaten.. ms- en burn out klachten hebben raakvlakken en dat maakt het zo lastig.

  4. J 9 september 2019 at 22:36 - Reply

    Hallo allemaal,
    Fijn om een forum te vinden over burn-outs want ik ben het er inderdaad mee eens dat hier te weinig aandacht aan wordt besteed. Ik zou graag mijn verhaal kwijt willen en hopelijk wat reacties erop kunnen krijgen. Het is een lang verhaal dus alvast excuses daarvoor. Het is mijn burn-out verhaal en mijn helaas stuk gelopen relatie.

    Momenteel heb ik een beetje een terugval gehad maar laat ik bij het begin beginnen. Eind 2017 ben ik op uitzending geweest voor 5 maanden en dat heeft zoals te verwachten is behoorlijke impact gemaakt. Ik heb in het begin na thuiskomst weer heel erg moeten wennen aan het leven hier en dat ging niet zonder slag of stoot. Mijn toenmalige vriendin, wat echt de liefde van mijn leven is stond voor me klaar en is er altijd voor me geweest, de schat. Zij had het in die tijd ook druk met studie dus het was ook lastig om momenten voor onszelf te vinden maar met passen en meten lukte dat redelijk.

    Toch merkte ik aan mezelf dat er iets mis was en wijdte dat eigenlijk aan dat ik nog moest wennen, en in augustus hebben we dan ook echt de prachtigste vakantie gemaakt ooit, wij beiden vinden dat onze mooiste vakantie ooit, ook nu we uit elkaar zijn. Na deze vakantie merkte ik dat ik toch nog niet de oude was en dingen begon te vergeten, wat ik normaliter vrijwel niet heb. Sleutels kwijt zijn, tot 4x toe het gas de hele dag aan laten staan zonder dat het brandde, auto vergeten af te sluiten, verminderde energie, vluchtgedrag in alcohol en feestjes waarna de energie natuurlijk voor een nog langere periode minimaal was, noem het maar op. Tevens was ik op zoek in mijn hoofd naar oplossingen en dacht bijvoorbeeld van ik wil naar het buitenland want daar heb ik dan wel rust, dat leverde natuurlijk de nodige verwarring en boosheid op bij mijn vriendin. Zij heeft getracht me te helpen, heel erg, en me naar de huisarts te krijgen e.d. alleen moet je dat zelf gaan inzien ofzo hoe gek dat ook klinkt.

    Toen in februari dit jaar kwam de druppel en dat is dat mijn vriendin werd gediagnosticeerd met een medische aandoening waardoor we zsm aan kinderen moesten beginnen. Iets dat ik zoo ongelooflijk graag wilde met haar, altijd al alleen doordat ik zo in de knoop zat niets meer overzag en het gewoon allemaal even niet meer wist. Zij heeft in die tijd ook niet de goede steun gehad vanuit de arts en sloeg dit natuurlijk ook in als een bom. Miscommunicatie, frustratie etc hebben uiteindelijk tot de breuk geleid wat ik nooit heb gewild en zij ook niet want de liefde was altijd zo heftig, zo’n enorme band en gewoon echt maatjes van elkaar waar we echt onszelf waren.

    De breuk heeft even aangehouden en ik heb op een gegeven moment getracht toen ik mij weer wat beter voelde om het weer terug te krijgen aangezien ik het nooit heb gewild uit elkaar te gaan alleen was ik nog niet helemaal de oude en dat merkte zij en ze zat natuurlijk met haar eigen dingen. Na veel gesmeek etc besloten geen contact te hebben en na een tijde weer contact gezocht. Dat verliep heel fijn en weer afgesproken en dat was ook fijn. Zij vertelde me dat ze iemand had leren kennen wat pijn deed maar ze zij ook dat het een vlucht was, ik heb haar verteld dat ik het begreep en niet boos o.i.d. was, hoe zou ik dat ook kunnen zijn aangezien we uit elkaar waren. Wel verteld dat het me raakte en pijn deed maar blij voor haar was. Daarna contact gehouden, maar ze gaf aan heel erg in de war te zijn maar toch weer afgesproken. Nu 2 weken geleden op een zondag hadden we wat afgesproken en dit was heel erg fijn, zo fijn zelfs dat zij zei: zijn we dan nu weer bij elkaar? Waarop ik heb geantwoord als jij dat wilt, dan ja want dat is ook wat ik wil. Ze heeft het diezelfde avond nog verbroken met die ander en vroeg of ik haar op kon halen want ze kon niet wachten weer bij me te zijn en bij me te slapen. Zo gezegd, zo gedaan en ook weer met elkaar naar bed geweest, alles voelde als vanouds en toch weer niet.

    De volgende dag was het leuk, weer met elkaar naar bed gegaan, gepraat, geknuffeld etc. Maar ik merkte iets aan haar, ze was niet helemaal het meisje dat ik ken en ze zei zelf op een gegeven moment ook dat ze niet wist of ze het meisje nog was die ze was. Ik merkte angst en paniek etc en ben zelf kalm gebleven om haar gerust te stellen maar toen kwam het toch en gaf ze aan het niet meer te kunnen. In de dagen daarna is er wat over en weer geappt en merkte ik steeds meer angsten bij haar, of ik geen soa had, of ik afluisterapparatuur heb om onze gesprekken op te nemen, of ik wraak ga nemen, of ik boos ben, of ik foto’s van haar op internet ga zetten, noem het maar op en talloze keren. Uiteraard zou ik zoiets nooit doen, niet bij mijn aartsvijand, laat staan bij het meisje waar ik zielsveel van houd en mijn hart voor altijd gestolen heeft.

    Toen kwamen ook dingen dat ze zei ik kan het niet meer, mijn gevoel is weg, en ben denk ik misschien verliefd op die ander (terwijl het daarvoor altijd een vlucht was, en het afgebroken had voor mij) etc en de wanen die ze had zijn in elk gesprek voorgekomen, meerdere keren. Nu is ze vorige week maandag bij een psychiater geweest en blijkt dat ze een psychose heeft, en zoals ik het zie ook een burn-out en staat dat uiteraard met elkaar in verband. Nu krijgt ze gelukkig behandeling maar ze heeft mij op advies van de psychiater even geblokkeerd, ook al berichtte ik haar niet meer, tevens heeft ze haar facebook compleet verwijdert. Ze heeft aangegeven dat mochten er zaken zijn ik haar moet mailen of smsen maar dat ze aan zichzelf moet werken.

    De breuk is nu 7 maanden en mijn hart ligt nog steeds bij haar, want het is echt de meest geweldige en intrigerentste, liefste mooiste, prachtigste vrouw ter wereld. Het moeilijke is voor mij dat ik heel goed begrijp hoe ze zich voelt en hoe ze zich heeft gevoeld, ze gaf zelf ook aan het lijkt wel of ik jou nu ben, en jij mij. Want ik wist niet wat ik wilde, voelde soms inderdaad van het gevoel is weg en het is misschien beter zo maar toen ik wat meer bij zinnen kwam is dat dus absoluut niet het geval en is zij gewoon degene die ik ten huwelijk wil vragen en een gezin mee wil en het geluk van het leven wil delen.

    We hebben nu sinds dinsdag geen contact meer en ik vraag me gewoon heel erg af wat ik moet doen, ik kan me voorstellen dat ik een stressfactor voor haar ben op dit moment en geen druk op haar moet leggen aangezien ik weet hoe het voelt. Maar aan de andere kant wil ik ook ontzettend graag op haar wachten omdat ik denk dat als ze er misschien uitkomt hetzelfde gaat ervaren als mij. Ze zegt zelf ook dat ze aan de liefde tussen ons nooit heeft getwijfeld. Het zijn de externe en eigen dingen die ons hebben doen scheiden betreurenswaardig.

    Iemand een vergelijkbare ervaring of herkent zich hierin en wat is het beste dat ik in deze situatie moet doen? Ik werk nog steeds aan mijzelf en wil sterk zijn zodat ik er ook voor haar kan zijn alleen ondanks dat je het zelf mee hebt gemaakt is het verdomd moeilijk om iemand te bereiken. Doet me enorm verdriet.

    Het gaat misschien vooral over mijn relatie, of hoe die te redden etc maar allemaal veroorzaakt door een burn-out helaas :(.

    Groeten J

  5. Natasja Naaktgeboren 5 september 2019 at 18:09 - Reply

    Dag iedereen,

    na jaren burnout te hebben en verslaafd te zijn aan de oxazepam wil ik het nu op een natuurlijke manier proberen. Ik heb veel gegoogled en de zelfde namen zoals kamille, rodiola en valeriaan blijven voorbij komen.

    Nu zag ik hier ook: https://jouwnatuurlijkegezondheid.nl/2019/05/beste-natuurlijke-rustgevende-middelen-voor-stress-klachten/
    Een ervaring staan, wat die man echt geholpen heeft, maar ik twijfel of het wel echt werkt?

    Wat denken jullie?

    Liefs,

    Natasja

    • Arjen Luijendijk 13 september 2019 at 14:30 - Reply

      Hoi Natasja,

      Als het je aanspreekt kan je sowieso dit middel en deze combinatie uitproberen. Over het algemeen zijn deze samengestelde supplementen niet schadelijk. Het is echter de vraag of het voor jou de juiste samenstelling is en of het gaat helpen. Er zijn zoveel mooie supplementen verkrijgbaar in Nederland tegenwoordig, maar als jouw systeem (nog) niet openstaat voor deze stoffen maar er eerst iets anders nodig is, dan is het een dure aanschaf wat zo de wc in verdwijnt. Ik geef de laatste jaren standaard het advies om door een deskundige door te laten meten wat er nodig is om van je klachten af te komen of je energieniveau op te bouwen. En met een deskundige bedoel ik een natuurgeneeskundige of een kinesiologe. Zij of hij kunnen persoonlijk advies geven welke suppletie bij jou op dit moment past en in welke dosering.

      Ik hoop je (en ook anderen) met dit advies verder te hebben geholpen.

      Hartelijke groet, Arjen Luijendijk – burnoutspecialist

  6. Wendy 12 augustus 2019 at 18:34 - Reply

    Beste allemaal,

    Ik ben Wendy en ben 38 jaar oud, getrouwd en moeder van 3 jongens van 5,9 en 12.
    Tot november 2018, hield ik alle ballen hoog, werken, huishouden, gezin, mantelzorger…
    Totdat van de een op de andere dag ik letterlijk gevloerd ging, het licht ging uit.
    Er stonden mij weken van angst en paniek, complete dissociatie, ik was mezelf mentaal en fysiek helemaal kwijt. Het leek alsof ik naast m’n lijf leefde en ik van een afstand toekeek hoe ellendig ik er aan toe was.
    De huisarts heeft het woord burn out nooit uitgesproken, echter de psycholoog naderhand wel. Ik heb een traject van 4 maanden gevolgd met verschillende disciplines aan hulp.
    Nu as we speak ben ik 9 maanden verder (noem het gekscherend uitgeteld van m’n burn-out) ben ik nog niet de oude.
    Wel al stukken beter dan wat het maanden geleden geweest is, maar mijn draagkracht is nog steeds erg laag en ben ik nog erg prikkel gevoelig. Kan slecht tegen drukte en kabaal.
    De meeste angst en paniek zijn wel verdwenen , maar wil nog wel eens opkomen als mijn lijf erg gespannen is. De spanningen en ontstekingen lijken ook niet echt over te gaan, m’n hoofd tolt nog iedere dag, en m’n kamen doen soms nog pijn van het onbewust klemmen.
    Toch merk ik wel al verschil en zit ik als ik mijn gevoel er op los moet laten ongeveer op de helft van mijn herstel.
    Het word leefbaarder, ondanks dat het nog stevig kan frustreren dat ik na al die maanden nog niet normaal kan functioneren.
    We houden hoop, er is licht aan het einde van die eindeloze tunnel.
    2019 mag wat mij betreft het boekje in als ellendigste jaar ooit voor mij, en hoop dan ook heel hard dat 2020 wat meer zonneschijn gaat geven.
    Veel succes en sterkte allemaal, we komen er wel!!

  7. Paul 8 augustus 2019 at 11:57 - Reply

    Hallo,
    Ik weet niet of ik een burnout heb, maar ik ben nieuwsgierig of iemand mijn klachten herkent.
    Over een periode van 10 jaar is het sporten en wandelen steeds moeilijker geworden. Ik sport inmiddels niet meer en waar ik vroeger 15 km wandelde ben ik nu blij als ik de twee km haal. Mijn spieren beginnen dan pijn te doen. De laatste jaren ook veel vermoeidheid. Ik moet elke middag slapen. Met klussen hetzelfde verhaal, maar dan zijn het mn rug en armspieren. Wat ik nog het meest raar vind is het gevoel in mn rugwervels, tenminste dat gebied. Daar golft een raar gevoel doorheen en als ik teveel door de pijn heen moet wordt dat zo heftig dat ik huilbuien krijg. Dat golvende gevoel gaat ook vaak gepaard met kippevel. Is dit voor iemand herkenbaar

  8. Ingrid 22 juli 2019 at 15:01 - Reply

    Hallo,

    Ook ik zit sinds enkele maanden thuis met een burn out.
    Ook bij mij begonnen met vage klachten , die ik alsmaar negeerde. Maar op een gegeven moment alleen nog maar moe, overal spierpijn nergens meer tegenkunnen . Zelfs mijn lieve dochter was al te veel.
    Op een gegeven moment sliep ik nog maar 2 uur per nacht en was doodop, slapen wou niet meer lukken vanwege nachtelijke piekermomenten . Na 3 uur piekeren was ik in staat 2 uur te slapen om daarna weer piekerend waker te worden.

    Door deze piekermomenten ook zeer angstig geworden, want ja niemand piekerd over leuke zaken. Totdat eindelijk de bom barstte. Eerst op het werk en daarna nogmaals thuis.

    Heb daarna snel van de huisarts en ggz ondersteuning te horen gekregen burn out niet meer werken. Na 3 weken bij een psycholoog begonnen. Hij heeft me goed geholpen om mijn valkuilen boven water te krijgen.

    Ben nu weer aan het reintergreren op mijn werk. Ik vind alleen het contact met mijn collega’s vreemd. Soms heb ik nog het idee dat ze me behandelen zoals ik was voor mijn instorten. Heeft iemand daar ervaring mee en wat daaraan te doen?

    Gelukkig gaat het thuis nu een heel stuk beter en kan ik samen met mijn man weer volop van mijn dochter genieten

  9. Juliette 18 juli 2019 at 22:09 - Reply

    Hey hey,

    Super fijn om dit te lezen en me even niet zo alleen te voelen. Ik zit al drie jaar te sukkelen met mijn gezondheid. Het begon met mijn darmen en inmiddels pijntjes in mijn hele lichaam. Ik zit nu een half jaar thuis en ben tussendoor weer gaan proberen te werken maar het ging niet. Het is me nog steeds onduidelijk wat ik precies heb, want ik heb wel energie, maar het lijkt wel of mijn lichaam gewoon een error heeft. Ik voel iedere dag tintelingen in mijn gezicht en alsof er een touw trekt van mijn bekken naar mijn kaken. Iedereen zegt ah heerlijk toch de hele dag netflixen en wandelen, maar ik kan niet eens 10 min tv kijken of ik krijg al pijn. Ik vind het super positief om te lezen dat de burn out heell veel mensen helpt om zichelf te vinden en ik hoor het ook van mensen om me heen. Toch vraag ik me af en toe af of het me ooit gaat lukken om uit deze vicieuze cirkel te komen. Ik voel me 4 dagen goed en heb wat minder pijn en hoppa 5 dagen straf en zo goed gaat het al een jaar. Ik neem steeds meer rust maar ik voel me niet beter. Het probleem is dat ik geen idee heb wat wel goed voor me is en niet en dat maakt me soms wanhopig. Ik voel totaal niet wanneer ik over een grens heen ga want de pijn en het vervelende gevoel is er altijd. Iedere dag ga ik er weer tegenaan en sta ik op met lach, maar soms vraag ik me af hoe lang ik dat nog volhoud als ik geen seintje krijg dat ik het goed doe.

  10. mito 27 juni 2019 at 11:56 - Reply

    Hey hallo, hier zit ik dan….al twee jaar in een burn out….het was ook zeer ernstig met mij gesteld.
    Het gaat nu wel een stuk beter…maar kan niet zeggen dat het voorbij is….of dat dat ooit zal gaan gebeuren.
    Tja we moeten toch maar verder …ik probeer positief te blijven maar soms is dat lastig.

  11. Floris 11 juni 2019 at 15:28 - Reply

    Beste allen,

    Ik zit ruim een jaar thuis met een verwaarloosde burn-out. Klachten vooral slapeloosheid en veel (spier)pijn in mijn kuiten en bovenbenen. Soms moeilijk om te vertrouwen op een volledig herstel. Herkent iemand de klachten mbt benen?

    Dank, groet,
    Floris

  12. Simon Van der meulen 24 mei 2019 at 12:57 - Reply

    Hi all,

    Momenteel zit ik zelf nu een maandje thuis en ben ik sinds 2 weken weer 2 uurtjes per dag aan het werk. Echt diagnose is nog niet gesteld bij mij, maar na het lezen van jullie verhalen kan ik mij absoluut inleven. Waar is het allemaal begonnen, deze vraag stel ik mezelf nu al meerdere keren , had ik het kunnen voorkomen? Er zijn geen goede of foute antwoorden ben ik achter gekomen, het “nu” is wat telt..erkennen dat eventjes geen gas geven oke is geeft mij enorme rust..aan de andere kant merk ik dat ik best geïsoleerd raak, kom weinig buiten en mis op momenten het sociale contact.
    Alle lijntjes die ik kan uitzetten heb ik gedaan, toch voelt het niet compleet omdat ik sneller wil Maar gewoon niet kan.
    Als ik dit alles lees is het fijn om niet “alleen” te zijn met mijn klachten:)

  13. Jemima 15 mei 2019 at 13:09 - Reply

    Sinds kort thuis met een burn-out.
    Daarvoor inderdaad vaak vage klachten. Moe, huiliger, paniekaanvallen, wat meer migraine aanvallen. Last in m’n polsen en nek. Paar keer langs bij de dokter zonder echt een oplossing. Rust zei die steeds.
    Ik werk in een crèche. We werkten een hele tijd met 5 mensen. Dan maar met 4 en sinds midden september met 3 meer. Ookal bleven het aantal kindjes min of meer gelijk. Dus enorm veel overuren. En ja ik deed het maar. Ik ben nog alleen zodus ik vond het maar normaal om ze wat meer te helpen. Dat stond dan gelijk aan werkweken van soms 46u. Zonder echte middagpauze. In november begonnen de eerste tekenen. Maar ja, was m’n Pepe verloren en stak men gemoedstoestand daar op. Dan kwam het kerstverlof. 2 weken thuis. 2 weken rusten en dan zal het wel beter zijn. Niet het geval dus. Hup januari, februari… In maart is er dan een nieuwe collega begonnen. Ik dacht ok, iemand erbij dus dan zal het wel beteren. Niet dus. Dan was ik 5 dagen thuis met de paasvakantie. Ervoor weer even langs bij de dokter. Klein vitamine tekort, maar voor de rest niets waar ik me zorgen over moest maken. Rust zei ze weer. Je hebt 5 dagen om te rusten. Dus ik aan de zee gaan rusten en uitwaaien. In stapte van de trein en ik viel in een eindeloze put van donkere gedachten en had in niets zin.
    Dinsdag en woensdag erop gaan werken. Woensdag avond naar de dokter. Helemaal gebroken. Burnout zei deze. Een hele opluchting. Dat het toch niet alleen in mijn hoofd zat. Ze sprak de woorden: je kent je zelf niet meer. Je moet opzoek naar jezelf.
    En idd zo voelde ik me. Heb maanden alleen maar gewerkt. Thuis komen, eten, beetje eten, slapen en de volgende dag terug 10u gaan werken. Weekends deed ik vaak niet veel meer omdat ik zo moe was van in de week.
    Geen steun van op het werk. Eerst 2 weken thuis, terug naar de dokter en dan nu een maand thuis. Deze week is dus eigenlijk m’n derde week thuis. En kreeg ik gisteren een controle arts aan m’n deur. Heb een collega die al 8 maanden thuis zit. Ik hoor m’n bazin nog zo zeggen daar stuur ik gene dokter naar, da kost mij te veel geld. En hop drie weken thuis en er staat er al enen voor m’n deur. Dit is echt een slag in m’n gezicht. Ik zit al zo diep en dit is weer maar een druppel erbij in m’n overvolle emmer. Ik ben woedend. 10 jaar werk ik daar. Nooit echt ziek geweest, nooit geklaagd over wat dan ook. Altijd mooi ja geknikt en dan krijg ik dit als reactie.
    Dus nu de volgende stap is m’n ontslag geven. Ik kan het niet meer. Wil ze niet horen, zien wat dan ook. Als dit het respect is dat ze geeft, kan ze het zelfde respect terug krijgen.
    Ik wens zelfs m’n grootste vijand (bazin op dit moment) geen burnout toe.
    De donkere dagen, gedachten, in niets zin hebben, blijvende gedachten, onophoudelijke molen die blijft draaien dag in en uit. De angstaanvallen, rusteloze nachten en dagen. De vermoeidheid bij alles wat je doet. “Even” naar de winkel zit er niet meer in. Alles is vermoeiend…
    Ik hoop dat het me niet te lang meer neer houdt. Maar het zal een weg van vele ups en downs zijn

    • D. Stok 12 juni 2019 at 21:31 - Reply

      beste Jemina,

      erg naar voor je, zeker dat je geen steun van je werkgever krijgt.
      maar werkelijk, een burnout duurt geen maand of 2 maanden maar veel langer..en daarom neem geen beslissingen zoals ontslag o.i d.
      maar neem de tijd en denk ALLEEN aan jezelf
      zoek ook hulp!! coaching of revalidatie..want je hebt t nodig dat je leert naar jezelf te kijken en gevoelens te herkennen van over je grenzen gaan…helaas ben ik al bijna 2 jaar verder en ben nu 2x 4 uurtjes aan t werk en het gaat erg langzaam maar heb goede moed!!
      ik wens je veel sterkte en rust en regelmaat en je leven.

  14. D 8 mei 2019 at 18:20 - Reply

    Hoi Allemaal,

    Misschien kunnen jullie wel goed nieuws gebruiken.

    Ik (man, 40) heb precies 10 jaar geleden een zware burn-out gehad. Ik was zeer gespannen, angstig, depressief, een gevoel van dissociatie en kon helemaal niks meer. Ik ging wandelen en hing de hele tijd aan de arm van mijn vrouw. Ik vroeg me af of ik ooit nog wel de oude werd. Niemand kon het zeggen. De psycholoog ook niet.

    Nu het goede nieuws. Heeel langzaam ben ik toch helemaal 100% hersteld. Het heeft wel lang geduurt. 6 maanden thuis gezeten. Ik voelde me nog lang niet goed, maar ben toch weer gaan werken. Dat heb ik maar 6 maanden volgehouden. Daarna zat ik weer 6 maanden thuis. Het duurde al met al een jaar totdat ik ergens rondliep en dacht: “he, ik voel me eigenlijk wel goed”. Ik was even vergeten dat ik overspannen was. En die goede momenten gingen steeds langer duren en de slechte steeds korter. Tot ik op een gegeven moment weer helemaal de oude was 🙂 Ik kon weer lekker van alles genieten. Lachen. Uitkijken naar dingen. Bezig zijn.

    Mensen posten alleen berichten op internet-forums wanneer het slecht gaat. Wanneer je je beter voelt ga je verder met je leven en laat je niets meer van je horen op forums. Vandaar dat je niet bepaald vrolijk word als je als die kommer en kwel leest.

    Daar zit hem de catch: Ik heb het nu weer te pakken. Op zich ben ik niet meer bang omdat ik weer dat het over gaat, maar ik heb er nu een nieuw symptoom bij: hoge piep in mijn oren. Door die piep word ik erg onrustig en word het herstel nog moeilijker.

    Ik heb wel wat geleerd: de eerste burn-out (denk ik, zeker weten doe je het nooit) vooral door teveel hooi op mijn vork nemen en teveel over mij heen laten lopen en niet naar mijn gevoel luisteren. Ik ging dat na de burn out wel beter doen en je veranderd je gedrag wel degelijk omdat je niet nog een burn-out wil krijgen.

    Bij deze tweede burn-out denk ik achteraf dat ik teveel boosheid en frustratie en ontevredenheid heb opgebouwd. Ik trok me alles te veel aan: hoe dingen gaan op het werk, de politiek, mensen waaraan je je irriteert. Je word een broeinest van boosheid. Ook niet tevreden zijn: niet tevreden omdat je niet alles kan kopen wat je wilt, terwijl je wel gewoon kan rondkomen en gezond bent (was). Gefrustreerd omdat je vind dat iedereen je behoeften gelijk moet voldoen. Ik was eigenlijk best wel mezelf aan het vergiftigen met negatieve denkwijzes.

    En ja hoor nu heb ik het weer voor elkaar. Nu zit ik in zak en as. Die piep in mijn oor gaat zeker veel energie vreten en van tinnitus forums lezen word je ook helemaal niet vrolijk dus dat doe ik niet meer.

    Ik pak de brokstukken bij elkaar en ga dingen doen die ik wel kan doen: gezond leven en rustig aan doen, minder negatief en maar weer hopen dat het helpt en dat ik ooit weer de oude ben.

    Dus de eerste keer was het helemaal gelukt en het is mogelijk om weer de oude te worden, maar pas op de valkuilen! Blijf jezelf goed geestelijk verzorgen, ook als je denkt dat je weer helemaal beter bent!

    Hopelijk hebben jullie wat aan dit verhaal. Het komt goed.

    Groetjes,
    D

  15. Roos 2 mei 2019 at 18:05 - Reply

    Hallo allemaal,

    Door het lezen van alle verhalen voel ik mij al een stuk minder alleen. Ik heb van oktober 2018 tot afgelopen maart thuis gezeten, overspannen. Tijdens het re-integreren ben ik erachter gekomen dat ik absoluut niet terug wilde. Ik ben toen op zoek gegaan naar een nieuwe baan en gelukkig gevonden. Ik werk daar nu twee maanden. Ik had gedacht al mijn energie weer terug te krijgen en weer helemaal zou opbloeien. Toch voel ik mij nog elke dag moe, neerslachtig, verdrietig en heb last van lichamelijke klachten. Dit maakt mij bang omdat ik niet weet of dit hoort bij het herstel en gewoon even moet doorzetten. Ik heb nog wel regelmatig contact met de POH-GGZ, dit wil ik voorlopig ook nog houden.

    Hopelijk hebben andere hier ook ervaring mee zodat ik mij niet meer zo alleen hoef te voelen.

    Liefs,
    Roos

    • Han 6 mei 2019 at 16:08 - Reply

      Ik vermoed dat je nog niet volledig hersteld bent. Kijk eens op csrcentrum.nl (bij ‘blogs’ staan o.a. duidelijke filmpjes) om meer te leren over de fysieke basis van je klachten, dat geeft misschien rust om het te begrijpen.

  16. Vincent 26 april 2019 at 20:44 - Reply

    Hallo Allemaal,

    Wat een herkenbare verhalen zeg en ook veel herkenbare symptomen.
    Sinds 6 maanden ben ik nu thuis met een burn out. De maanden ervoor allerlei vage gezondheidsklachten gehad en bij diverse medische specialisten geweest (KNO arts en Neuroloog). Deze konden niets vinden. Uiteindelijk was hetgeen overbleef dat ik last had van stress. Ik wist wel dat ik altijd druk bezig was, maar dat leek heel gewoon te zijn.
    Uiteindelijk ben ik met de volgende klachten thuis komen te zitten; spanningshoofdpijn, oorpijn, gespannen kaken, tintelingen in ledematen en op hoofd, misselijkheid, oorsuizen, duizeligheid, benauwdheid en ook paniekaanvallen. Ik kon echt heel weinig meer rond die periode en kon ook bijna nergens meer heen. Ik heb er 5 maanden over gedaan om weer een beetje op te krabbelen, waarin een aantal van deze klachten zijn wat verminderd en ik kan me al weer wat vrijer bewegen in de buitenwereld. In die tijd ben ik bij POH-GGZ geweest, veel gewandeld, gefietst, gezwommen, mindfullnes, lezen, yoga etc etc. Momenteel volg ik een hersteltraining bij een gespecialiseerde sportschool. Helaas zijn een aantal klachten nog wel veel aanwezig (benauwdheid, spanningshoofdpijn, oorsuizen, tintelingen). Ik hoop dat deze gaan verminderen. Het hindert me momenteel nog bij autorijden en op drukke plaatsen en bij situaties waarin druk op mij gelegd wordt. Hierin merk ik dat ik er nog niet ben.

    Groeten, Vincent

    • Femke 8 juni 2019 at 08:58 - Reply

      Hallo Vincent,

      Je klachten zijn zeer herkenbaar en ik ben er voor behandeld.

      Ik hoop dat je er inmiddels vanaf bent. Zo niet: laat het even weten.

      • Vincent 19 juli 2019 at 11:15 - Reply

        Hallo Femke,
        Ik had al even niet gekeken naar dit forum en zie nu dat je gereageerd hebt op mijn verhaal. Ik heb dit ca. 3 maanden geleden geschreven en sindsdien gaat het echt centimeter voor centimeter beter, maar echt een hele grote vooruitgang is er nog niet. Ik moet steeds een paar maanden terug kijken om te zien;’ja, het gaat wat beter’. Momenteel best veel aan het sporten en daarnaast bij een psycholoog. Een aanzienlijk deel van de klachten is er helaas nog wel. Wel minder heftig dan in het begin van de burn out. Dit heeft blijkbaar veel tijd nodig.

      • Vincent 25 juli 2019 at 11:12 - Reply

        Hallo Femke, nee, helaas nog niet ervan af. Het herstel gaat heel erg langzaam en ook best wel het gevoel dat niemand me echt kan helpen. Alle activiteiten en rust welke ik neem vind iedereen goed en ga er zo meer door zegt men dan……….daar moet ik het mee doen. Momenteel nog aan het sporten en bij de psycholoog in behandeling.

  17. Michelle 30 maart 2019 at 15:06 - Reply

    Hoi allemaal,

    Sinds half februari ben ik ziek, in 1e instantie een gewone verkoudheid. Ik had daarna een paar dagen Londen in de planning staan, wat ik ook heb gedaan. Daarna stortte ik in. Ik had (weer) een luchtweginfectie, waarvoor ik een antibiotica kuur kreeg. Verder was ik erg benauwd, ik kom voor mijn gevoel niet ademen. Daar kwam toen duizeligheid bij, evenals een enorm bonzend hart, trillende benen en heel veel pijn in mijn benen, een plotse intolerantie voor alcohol en koffie en véél paniek (waar ik sowieso gevoelig voor ben). Meerdere malen bij de huisarts geweest en zelfs een nacht met spoed opgenomen geweest met benauwdheidsklachten. Fysiek valt er niks te vinden, behalve wat vitaminetekorten die ik nu aanvul middels supplementen. Intussen is de ergste paniek over de klachten wat weg, maar voel ik me nog net zo rot en en heb ik enorme huilbuien. Ik weet niet wat ik in hemelsnaam tegen mijn werk moet zeggen, zeker nu na 6 weken niet. Ik onderhoud contact met mijn collega’s, maar ben niet aanwezig en dat gaat me ook even niet lukken. Een wasje in de machine doen of 2 minuten met de buurvrouw praten kost me daarna 2 uur hersteltijd. Mijn huisarts heeft het niet over een burnout gehad, dus als ik tegenover mijn werk over een burnout zou beginnen is dat enkel gebaseerd nop mijn eigen ideeën, maar zelf denk ik die kant dus wel op. Wat denken jullie? Herkennen jullie het verhaal en het verloop van klachten? Alvast heel erg bedankt!

    • Daniel 23 april 2019 at 07:00 - Reply

      Hoi Michelle,

      Heel herkenbaar. Bij mij begon het ook met mijn luchtwegen en benauwdheid. En 24 uur per dag paniek. Mijn huisarts zag wel waar het vandaan kwam. En daarna werd het nog zwaarder. Niet dat je echt wat aan zo’n diagnose hebt, maar uiteindelijk kom je daardoor in de molen en kun je verder met hulp.
      Ik denk dat je zelf wel weet hoe het zit.
      Geef het aan bij de huisarts en vraag hulp.
      Mijn huisarts heeft me fantastisch geholpen en naar goede hulp verwezen.

      Het kan allemaal best even duren maar als je na je dal weer iets opkrabbelt dan voel je je sterker worden.
      Het komt goed!

  18. Schrijver burnoutteboven 25 maart 2019 at 12:22 - Reply

    Hallo allemaal,
    Wat fijn dat hier een plekje is om jullie verhalen en ervaringen te delen over het hebben van een burn-out. Ik ben recent hersteld van een burn-out en ben weer aan het werk. Dit gaat redelijk moet ik zeggen. Omdat ik in de periode dat ik thuiszat met een burn-out echt heel weinig kon vinden over ervaringen van anderen, heb ik besloten om blogs te plaatsen met hierin mijn dagboekverhalen van de periode dat ik thuis zat met een burn out en de tips die ik heb. Mochten jullie interesse hebben, zou het super leuk zijn als jullie een kijkje nemen op mijn website. De website is:

    http://www.burnoutteboven.nl/

    Mocht ik iets anders voor jullie kunnen beteken, mag je me altijd persoonlijk mailen. Mijn mailadres staat ook op mijn website.

    Lieve groetjes,
    Schrijver Burn-out te boven

Leave A Comment