Burn-out Forum

Waarom ik dit forum ben gestart? Omdat persoonlijke verhalen op internet van mensen met een burn-out schaars zijn en vaak anoniem en gedateerd. Dat is een gemis, want het delen van je ervaringen is zo belangrijk! Voor jezelf, maar ook voor anderen die in een vergelijkbare situatie zitten. Dus laat ik het goede voorbeeld geven met mijn eigen burn-out verhaal.

Burn-out Forum

Herken jij je in de verhalen hieronder? Of wil jij graag reageren op het verhaal van een ander? Laat dan hieronder je reactie achter. Zo maken we samen burn-out bespreekbaar! 

STOP kaalSTOP Burn-out! Wil jij definitief herstellen van je burn-out, maar weet je niet hoe? Arjen maakt met deze workshop een tour door heel Nederland, dus ook misschien ook bij jou in de buurt. <<< Klik hier voor de workshop STOP Burn-out! 

By | 2017-09-26T22:55:22+00:00 26 juli|Burn-out|

216 Comments

  1. Esra 4 december 2017 at 15:55 - Reply

    Hoi allen,

    Wat is deze site een mooi initiatief van Arjen 🙂 Ook ik geloof heilig in de helende kracht van verhalen lezen en vooral ook schrijven. Tijdens mijn burnout heb ik echter iets ontdekt dat nog krachtiger is, namelijk spel. Spel heeft mij uit mijn burn-out geholpen en nu ben ik game designer. Dankzij deze ervaring ontwikkel ik nu een soort spel voor mensen die in een burnout zitten. Het is geen video-game, maar een gamified revalidatie programma. Voor de ontwikkeling zoek ik nog een paar testers. Interesse? Lees mijn volledige verhaal hier: https://www.linkedin.com/pulse/burn-out-game-on-esra-van-beelen/ en/of meld je aan via esra@sandbxr.com met een alinea van jouw burn-out situatie.

  2. Sara 13 november 2017 at 00:04 - Reply

    Hoi allemaal,

    Ik ben een jaar geleden voor het eerst in een burn out gevallen. Na een echtscheiding was het me ff te veel geworden. Ik was snel nadien een relatie begonnen maar die heeft maar een paar maanden geduurd. Altijd maar ruzies na een tijdje.. dat waren energievreters en ik was al doodop!
    Na 3,5 maanden thuis zitten, had ik besloten een andere job te gaan doen. Ik voelde me stukken beter.
    Maar door steeds wat kwaaltjes die terugkwamen zit ik nu al sinds september terug thuis. Hier zit ik terug.. doodop, spierpijnen, maagpijn, noem maar op. Weeral.
    Ik heb ondertussen een relatie van 7 maanden. Ik had mijn vriend, kort na de kortstondige relatie leren kennen en het klikte enorm goed. Ik liep op wolkjes. Dit was in de periode dat ik dacht genezen te zijn.
    Mijn vriend ziet me steeds meer en meer de put in zakken. Hij begrijpt me niet meer. Vandaag kreeg ik te horen van hem dat ik beter mijn best moet doen om erbovenop te geraken! Alsof ik mijn best niet doe.. hij laat me voelen alsof ik een lui mens ben. Ik doe zo hard mijn best. Ok hij krijgt veel gesnauw en geroep naar zich toe maar ik kan momenteel ook niks meer verdrageb. Ik heb al die relaties nog niet volledig verwerkt. Ik ben daarin steeds te snel gegaan. Ik ben ten einde raad. Hoe kan ik gelukkig zijn in deze relatie of in een relatie in het algemeen?

  3. Henriette 31 oktober 2017 at 16:40 - Reply

    Wanneer goed nooit goed genoeg is en je de lat hoger legt zodat je alleen maar kan falen.

    ik had vroeger een heel duidelijk beeld van hoe mijn leven er uit moest zien. Zo wist ik al heel jong dat ik de zorg in wou alle opleidingen waren daar ook op gericht. Niemand had ooit kunnen denken dat ik waarvan gezegd werd dat huishoudschool nog te zwaar zou zijn ik HBO-V nog zou doen en door mocht naar het 2 de jaar. Dit heb ik niet gedaan ik vond op dat moment dat ik genoeg bewezen had.

    Mijn beeld van huisje boompje beestje en dat hield voor mij in stoppen met werken zo gouw er kinderen komen dit omdat je de opvoeding in mijn ogen maar 1 keer kan doen en ik van alle moment wou genieten.
    Ik ging trouwen en kreeg eerst een geweldige dochter met een keizersnede en 3 jaar later een zoon ook met een keizersnede. Geen moment heb ik ook maar iets het gevoel gehad te missen in mijn leven ik vervulde het zoals ik het altijd immers gedacht had.

    Mijn jongste zou naar de basisschool gaan en voor mij was dat de tijd om wel geleid door het doel van moeder weer te gaan werken.
    Alles draaide ik om man en kinderen als mijn man dagdienst draaide ging ik avonden werken en dan veel andere week werkte ik niet omdat ik er wou zijn voor de kids.

    Toen belande ik in de ziektewet bijna 2 jaar lang werk gerelateerde klachten en toen ik teug kwam kon mijn oude regeling niet meer moest ook overdag werken maar goed dat kon ook wel omdat de jongste ook al weer wat ouder was. Zover zo goed zou je denken .

    Tot het moment dat mijn jongste een slagaderafsluiting kreeg op 8 jarige leeftijd zonder reden (geen trauma) als ik vrij wou kon het nooit , moest ik wel invallen als anderen ziek waren of om wat voor reden ook . Toen mijn kind in het ziekenhuis kwam te liggen werd er gezegd zo werkt het niet.
    Was ik nooit flexibel genoeg al werkte ik weken van 34 uur en draaide ik erna een week van 8 uur dan konden ze daar wel weer in vinden dat er van mij ook een bijdrage gevraagd werd.
    Maar wat bleef steken was dat juist op het moment ik mijn collega;s nodig had ik nee kreeg en ik geen nee kon zeggen.

    8 jaar werkzaam bij dezelfde werkgever de mensen waren gek met mij en als ik aan het werk was had ik nergens last van , gaf mijn werk energie
    Dan komt je werkgever met de geweldige zware opmerking alle niveaus 1 tot 3(ik was 3) moeten hun vast contract inleveren en dan mag je de opleiding doen of je krijgt gewoon ontslag en een vergoeding of een outplacement.
    Werkgever heeft nog het lef om te doen om alsof hij heel sociaal bezig is . Maar voor mij voelde het als onrecht immers door het vast contract ga je een verbinding aan die een verplichting heeft 2 kanten op en dat werd nu zo opgezegd .
    Getekend onder protest en idd mijn vaste contract opgezegd en met de opleiding begonnen. Klas van 17 en steeds meer geweldige collega;s vielen af. tot we 2 jaar later en we schrijven dan april 2017 slagen met maar 5 personen.

    Je moet weten dat ik voor ik startte met de opleiding mijn hele gezin bij elkaar had geroepen en hun uitgelegd heb jongens ik kan me geen leven voorstellen zonder werken in de zorg en dus moet ik deze opleiding doen en halen.
    Dit houd in 8 uur school en daar maar 2:17 van betaald krijgen. 16 uur werken en leren en huiswerk maken dat ik er fulltime mee bezig was verdeelt over 7 dagen (zorg is immers 7 dagen in de week beschikbaar zijn)
    Iedereen was enthousiast en vond dat ik het moest doen.
    Laat ik zo zeggen dat er nu gezegd wordt na afloop ik heb dit onderschat en ik had je meer moeten steunen.maar voor mij die altijd anderen op de eerste plek zet vond dit te laat 2 jaar lang heb je de kans na verschillende keren uitleggen ik heb jullie gezegd wat het inhoud en 2 jaar lang heb ik het door gebrek aan steun het alleen maar zwaarder gehad.in een tijd dat het al zo mega zwaar was.

    ik slaagde en al die tijd had de stress en druk me in zijn greep maar ik slaagde en bij de diploma uitreiking werd er gezegd dat we ons vaste contract terug hadden.
    Mijn diploma ben ik trots op maar voelde het alles alsof ik van de zijlijn keek.

    ik voelde me opgejaagd , hartkloppingen pijn op de borst enz maar vooral kon ik om niks beginnen te huilen.
    tot het moment ik een programma keek andere zaken dit ging over jongeren met een burn out nu ben ik 42 en jong nou ja oud ook nog niet.
    En ik begon weer te huilen maar nu omdat ik het herkende echt alles herkende ik.
    Ben gaan googelen en hoe meer ik las hoe meer ik dacht dit ga ik niet alleen redden en als ik nu niks doe zorg ik nog slechter voor mezelf dan mijn werkgever omging met mijn vaste contract.

    ik was in die tussentijd veranderd van thuiszorg naar intramuraal verzorgingshuis.
    Maar dit is het niet weer zijn de meeste mensen mega blij met mij en vinden ze het helemaal niet leuk de beslissing die ik genomen heb. Maar zit er niet op mijn plek en heb om die reden na 10 jaar MIJN VASTE CONTRACT opgezegd om nu een tijdje de regie weer over mijn leven terug te krijgen.
    Ik ga voor een uitzendbureau werken als verzorgende 3 ig dat betekend dat ik zonder schuldgevoel nee kan en mag zeggen.

    Hoe de rest gaat lopen weet ik niet maar ik kijk niet verder dan de dag van vandaag hooguit morgen.
    ik accepteer dat ik dingen vergeet ook al schrijf ik ze op.
    ben ik voor sommige mensen een grote teleurstelling en zelfs soms voor mezelf.
    Maar elke dag is nu weer een nieuwe dag en ik werk aan mijn rust en aan mijn herstel.

    mindfulness training is hierbij een lijdraad

  4. JJJ 29 oktober 2017 at 00:06 - Reply

    Hallo lieve lotgenootjes,

    Ik, vrouw, 23 jaar, heb een jaar geleden officieel de diagnose burn-out/angststoornis gekregen. Waarschijnlijk is het al wel een jaar daarvoor begonnen. Dus inmiddels al twee jaar beetje aan het ‘rommelen’.

    Maar… ik kan eindelijk zeggen dat ik mij goed voel. Kan mijzelf stiekem zelf een beetje happy noemen. Ik heb van alles geprobeerd, het begon bij de huisarts, vervolgens ademhalingstherapie, yoga, sporten, veel rust, psycholoog, psychiater, medicatie. Ik merkte echter dat alles zo beladen en zwaar viel. Ik heb eigenlijk alles geschrapt. Op twee wekelijkse ‘gezellige’ gesprekken met een psycholoog en hele lichte medicatie. Daarnaast heb ik mijn eigen gevoel gevolgd. En daarover heb ik jullie hulp nodig.

    Ik ben namelijk tijdens mijn burn-out/angststoornis afgestudeerd als ontwerper. Dit heeft voor 80% mij ‘genezen’. En dit wil ik heel graag met zoveel mogelijk mensen delen. Ik kan jullie namelijk helpen in je weer beter voelen.

    Het enige wat ik van jou graag wil weten:
    Waar heb je behoefte aan? Een product (en waar denk je hierbij aan?), een masterclass, een lezing, een boek etc etc

    Ik kijk uit naar jullie reacties.

    Liefs.

  5. marieke 28 oktober 2017 at 16:15 - Reply

    Hoi Allemaal, Ik zit nu al 12 maanden met een zware burn out. Het herstel gaat vreselijk langzaam, het lijkt alsof het nooit meer overgaat. Het is bij mij niet echt werkgerelateerd , ik ben wel zwaar over mijn grenzen gegaan met sport,en mijn dagen helemaal vol plannen met van alles, Daarbij zat ik helemaal niet lekker in mijn vel,dus ging meer sporten ( eigenlijk vluchten) .Vorig jaar werd ik ziek en het is alleen maar erger geworden.Maanden alleen maar kunnen liggen en niks kunnen verdragen.Nu kan ik elke dag een stukje wandelen, en een klein ding in het huishouden doen. Ik vind het heel erg moeilijk om ermee om te gaan. Werken gaat absoluut nog niet. S ochtends ben ik altijd ziek,pas in de middag trekt het ergste weg.Ik heb begeleiding van een psychologe,maar nog ligt er een depressie op de loer. De dagen duren eindeloos,de tijd kruipt voorbij. Ik vroeg me af hoe jullie hiermee omgaan?Wat doe je om de tijd door te komen als alles eigenlijk al teveel is?

  6. Erna 28 oktober 2017 at 14:47 - Reply

    Al die verhalen.. Wat hebben ze aan de mijne? Ik weet het niet, mss heb ik er zelf iets aan.
    2 en half jaar geleden ging ik onderuit. Ik wist niet wat me overkwam. Huisarts constateerde een burn out. Hoe kan dat nou? Ik heb geen baan buitenshuis. Ik heb 5 kinderen, zorg voor het gezin. Dan kun je toch niet een burn out krijgen?
    De eerste tijd dacht ik daar niet veel over na. Daar had ik simpelweg geen energie voor. Helemaal niks meer kunnen, betekende ook niet meer kunnen nadenken. Eng hoor en heel lastig met kinderen die zorg nodig hebben. Ik wou weg, het liefste een jaar lang. Geen verantwoordelijkheid, niet zorgen. Maar hoe kan dat nou als moeder, een tijd weg bij m’n gezin? Wel ’n keer een week weg geweest en ook 2 weken.
    Ik wou dat ik een baan had en dat het mede de oorzaak was van mijn burn out. Bij een baan kun je immers ziekmelden? Ik zocht informatie over burn out bij moeders zonder baan buitenshuis. Ik vond het niet.
    Zodra er iets ruimte kwam, kwamen er gedachten over wat kan ik doen om te genezen.
    Ik heb onderzoeken gehad, ben voedingssupplementen gaan slikken. Ik heb gesprekken met een coach gehad. Na anderhalf jaar, dacht ik na de zomervakantie, dat het weer helemaal prima ging. Toen werd m’n vader ernstig ziek en overleed 6 weken daarna. 6 weken zorg, spanning, verdriet. 2 weken na zijn overlijden stortte ik opnieuw in. Weer… Weer gesprekken met een coach. Weer even weg. Weer er niet kunnen zijn voor m’n kinderen. Weer mezelf zo afschuwelijk rot voelen. Wat een ellende. Ik ben nu een jaar verder en zit in een cirkel waar ik niet uitkom. Ik wil vreugde! Ik wil energie! Het is er soms wel even maar over het algemeen voel ik me rot. Mijn denken en gevoel liggen mijlen ver uit elkaar. Ik probeer m’n gevoelens toe te laten. Soms voel ik zo’n enorme woede! Wat een rotgevoel!
    Ik denk dat ik dankbaar moet zijn. Fijn huwelijk, gezonde kinderen, fijn huis om te wonen. En toch voel ik me rot. Ik peins me suf wat ik kan gaan doen om me beter te voelen en tegelijkertijd heb ik geen energie om wat te gaan doen. Ik geniet ervan om onder de mensen te zijn, nuttig bezig te zijn. Ondertussen ben ik hele dagen thuis en vind ik dat afschuwelijk ongezellig. Die cirkels maar ronddraaid. Denken dat iets doen me helpt om me fijner te voelen en geen energie hebben om iets te gaan doen, plus niet weten wat ik zou kunnen gaan doen.
    Ondertussen hulp in het gezin en zelf maar een beetje niks doen. Nou ja niks, de verantwoordelijkheid ligt bij mij. Ik regel de hulp, ik regel de huishouding, de zorg voor de kinderen. Ik wil het niet meer!! Maar ja, in mijn beleving kan het niet anders. Enne.. Het duurt inmiddels al 2 en half jaar dit hele gedoe. Voor manlief en kinderen is het ook niet leuk.
    Mijn houvast is God. Hij zorgt voor me, dat geloof ik. Al snap ik er soms geen bal van.
    Over 2 weken heb ik een hele dag coaching over loslaten. Ik hoop van harte dat het voor een doorbraak zorgt!

  7. Tineke 23 oktober 2017 at 11:20 - Reply

    Hallo,

    Ik heb een bore-out gehad. De oorzaak verschilt een beetje van een burn-out, maar de symptomen en gevolgen zijn hetzelfde. 8 maanden heb ik thuis gezeten. Daaraan gingen jaren van vechten vooraf. Vechten tegen verveling, vechten tegen me niet echt nuttig voelen, soms vechten tegen de werkdruk (dan helde ik tijdelijk meer over naar burn-out, dit was in de periodes dat ik deeltijds werkte maar hetzelfde werk van een voltijdse moest doen), veranderen van functie in de hoop zo het hoofd wel boven water te kunnen houden, solliciteren maar te erg op zoek zijn naar dezelfde condities van de job die ik had (waardoor ik mezelf gevangen hield), … Ineens werd het allemaal te veel. Kunnen lachen met mijn beste collega’s was wat me al die tijd overeind had gehouden, maar we verhuisden met het werk naar een nieuw gebouw en we kwamen in een massabureau terecht. Gedaan met stoom aflaten tegen elkaar en eens goed lachen. Ik crashte. Ik kon niks meer onthouden, was kortademig, had hartkloppingen, kon geen lange teksten meer lezen, zat soms geblokkeerd te staren naar mijn computerscherm, zocht afleiding tijdens het werk in dingen die niks met het werk te maken hadden in de hoop dat ik daarna weer verder zou kunnen werken, … Mijn pogingen om het hoofd boven water te houden, werden in de kiem gesmoord. Ik verdronk…
    Terwijl ik thuis zat met een bore-out, ontdekte ik ook dat mijn man er een affaire met een andere vrouw op nagehouden had. Ik had al lang een vermoeden, maar elke confrontatie werd handig weggewimpeld. Ik besliste bij hem weg te gaan.
    Ik voelde me al waardeloos omdat ik “zo’n slechte werknemer was geweest”, kwam daar ook nog eens bij dat ik zelfs niet de moeite was om trouw aan te zijn. Ik vroeg me af op welk vlak ik in godsnaam wél nog enige waarde had. Ik zakte dieper weg, worstelde soms met de gedachte dat ik er beter niet meer zou zijn.
    Langzaamaan kreeg ik echter wel weer grip op mijn leven. Mijn verhuis, weg van mijn partner, was eerst even wennen, maar na een dikke maand begon ik weer energie te krijgen. Ik vond mezelf terug, ik nam afscheid van mijn werk en plavei met veel goesting de weg naar een nieuwe baan.
    Doorheen de tijd was ik zo ver van mezelf weggegroeid, dat ook mijn creativiteit mee met mij was afgestorven. MAAR met mezelf vond ik ook mijn creativiteit terug. Ik startte een blog op over mijn ervaringen, zowel na bore-out, als na scheiding (met kinderen). Ik buig daarin de negatieve zaken die ik ervaren heb of nog steeds ervaar om naar lessen voor mezelf. Ik probeer vanuit een positieve mindset verder te leven en dat helpt enorm!

    Je kan mijn blog hier lezen: http://dewegvooruit.weebly.com

    Groetjes,
    Tineke

Leave A Comment