Mijn burn-out verhaal

Maak mij over 4 maanden maar wakker!

Bezoek ook het Burn-Out Forum

Burn-out verhalen raken mij iedere keer diep
Iedere keer als ik een nieuw verhaal hoor van of over iemand die een burn-out heeft meegemaakt dan raakt mij dat diep. Komt dat omdat het mij weer doet denken aan mijn eigen burn-out? Of omdat ik er van overtuigd ben dat een burn-out te voorkomen is? Ik heb ontdekt dat er voor mij nog een andere reden is. Het is mijn sterke drive om burn-out bespreekbaar te maken!

Terwijl op internet weinig verhalen zijn te vinden
Het lijkt wel alsof burn-out een onderwerp is waar niet over gesproken mag worden. Als er een nieuw onderzoek uit komt over stijgend ziekteverzuim door werkstress dan is dat snel verspreid over internet. Maar persoonlijke verhalen op internet van mensen met een burn-out zijn schaars en vaak anoniem en gedateerd. Volgens mij is dat een gemis. Want voor vele anderen die in een vergelijkbare situatie zitten kan het delen van die ervaringen zo belangrijk zijn. En dat er vraag naar is blijkt wel uit het feit dat mijn blog over Marieke’s burn-out een jaar geleden ruim 600 keer is bekeken.

En daarom in deze blog mijn burn-out verhaal
Nu is het tijd om mijn eigen verhaal met je te delen. Wie weet stimuleert het ook jou om je ervaringen te delen. Geen enkel verhaal is namelijk hetzelfde. En het helpt om signalen van burn-out bij andere bezoekers van de site eerder te herkennen. Wil jij reageren op dit blog of zelf je ervaring delen? Bezoek het Burn-Out Forum op deze site.

Ik legde de lat heel erg hoog voor mijzelf
Vóór mijn burn-out kon ik moeilijk ‘nee’ zeggen. Ik was betrokken naar mijn collega’s en hielp mijn vrienden en familieleden als ze daarom vroegen. Dat heb ik vele jaren volgehouden. Ik werkte met veel plezier in de accountancy en in het bedrijfsleven. Er waren momenten van stress, maar dan zette ik even mijn tanden erin met een paar overuren en dan was het klusje weer geklaard. Kwaliteit leveren vond ik erg belangrijk. Een leidinggevende vertelde mij weleens: “Arjen, als jij 80% op jouw schaal van kwaliteit zou leveren, ben ik al uiterst tevreden”. Later drong tot mij door wat hij bedoelde. Ik legde de lat wel heel erg hoog voor mijzelf.

En ging maar door
Naast het werk kregen wij ook de sleutel van ons nieuwe huis in De Meern. We lieten het bijna casco opleveren en hadden bedacht om veel zelf te doen in huis. Mijn partner Mirjam was bijna dagelijks in het huis aan het klussen, terwijl onze zoon Jasper (toen 2 jaar) heel erg lief op een kleedje aan het spelen was of aan het slapen. Na mijn werk even een hapje eten en ook lekker klussen. Tegen middernacht weer naar Gouda, daar douchen, Jasper in zijn eigen bed leggen en zelf ook gaan slapen. De volgende ochtend weer vroeg op naar mijn werk in Utrecht. En als ik dan de vermoeidheid voelde opkomen in de ochtend, dan nam ik een dubbele espresso met suiker. Zo bleef ik op de been en kon ik doorgaan.

Ja, er waren wel signalen
Achteraf gezien, waren er diverse momenten dat ik eigenlijk wel aanvoelde dat het niet goed ging. Vrienden die voorzichtig vroegen hoe het met mij ging. Betrokken collega’s die bij mij binnen liepen en hun hulp aanboden. Mirjam die opmerkte dat ik sacherijnig was en zei: ‘je bent er met je hoofd niet bij’. Er ging inderdaad veel langs mij heen. Ik was me er niet bewust van. Ik had geen lichamelijke klachten. Ik was alleen een beetje moe. Maar dat gaat wel weer over als ik in het weekend een keertje uitslaap, dacht ik toen. En ik had zo’n duf gevoel in mijn hoofd. Alsof het gevuld was met watten.

Ik was doodop en trok het niet meer
In oktober 2000 ging het mis. We waren ondertussen verhuisd naar De Meern. Na de zomervakantie merkte ik dat de stapel met werk alleen maar groter was geworden en dat ik de deadlines niet meer kon halen. Ik vertelde Mirjam op een zondagavond dat ik de volle 24 uur de volgende dag nodig had om mijn werk af te krijgen. Ik was doodop en moest toegeven dat ik het niet meer trok. Zij gaf mij het advies om die maandag met mijn HR-adviseur te gaan praten. Die stuurde mij direct naar huis en liet mij een afspraak met de huisarts maken. Hij had niet veel tijd nodig voor de diagnose. Meneer Luijendijk, u heeft een burn-out!

Maak mij over 4 maanden maar wakker!
Ik leefde als een zombie. Ik kwam alleen mijn bed uit voor de wc en om te eten. Mijn zoontje Jasper heeft mij vooral zien slapen. “Maak mij over vier maanden maar wakker!”, heb ik toen geroepen. Ik was toe aan een winterslaap. Ik was totaal uitgeput. Zelfs een boek lezen was mij teveel. Als er maar iets van emotie in een tv-programma zat moest ik al huilen. Ik wist niet dat mij dit zou kunnen overkomen.

Ik kreeg een tijdelijke functie aangeboden
Ik zag het niet zitten om hele dagen thuis te zitten. Ik was doodsbang dat ik dan in een nog dieper gat zou vallen. Daarom had ik met de HR-adviseur afgesproken om toch nog een paar uur te gaan werken. Ik startte met 2 dagen van twee uur in mijn eigen functie. Kort daarna kreeg ik door mijn leidinggevende een tijdelijke functie aangeboden. Ik noemde mijzelf manager Special Projects. Ik kreeg klussen zonder echte deadline maar die wel toegevoegde waarde hadden. Zo kon ik weer langzaam in een werkritme komen.

Gelukkig werd ik goed begeleid
In het jaar voor mijn burn-out volgde ik een training persoonlijke effectiviteit. Van de trainer/coach Margot kreeg ik toen al te horen dat ik zo goed kon vertellen wat er met mij aan de hand was. Ze hield mij dan een spiegel voor door te zeggen: ‘maar wanneer ga je daar eens wat aan doen? ‘ Toen drong het niet tot mij door. Eenmaal ziek thuis wist ik dat Margot degene was die mij verder kon helpen. Gelukkig ging mijn werkgever akkoord met de begeleiding door Margot. Zij heeft mij ook in contact gebracht met een natuurgeneeskundige die ervoor heeft gezorgd dat ik ook lichamelijk aan mijn herstel kon werken. In april 2001 was ik volledig hersteld en besloot ik te gaan zoeken naar een andere baan. Ik wilde weer met een schone lei beginnen.

Ik heb hier veel van geleerd
Wat zijn voor mij de wijze lessen geweest? Ik mag er zijn als individu. Ik ben de regisseur van mijn eigen leven. Ik kan pas energie geven aan anderen als ik zelf nog voldoende op voorraad heb. Ik wil nog zo veel leren, maar vooral genieten van het leven. Energie steken in zaken die IK belangrijk vind. En bovenal de kennis en ervaring die ik heb opgebouwd over gezond(er) leven zoveel mogelijk te delen. Want ik gun het iedereen, ook jou, om (weer) te genieten van het leven en te stralen!

Al is het af en toe best lastig
Maar het is niet altijd rozengeur en zonneschijn na mijn burn-out hoor. Omdat ik met leuke dingen bezig ben in mijn werk én privé kom ik af en toe tijd tekort. Vind ik het jammer dat ik er op een dag niet een paar uurtjes bij kan kopen. Dan gaat dat ten koste van mijn slaapuren en dat merk ik wel de dagen erna. Ja, dat blijft een valkuil voor mij. Ik signaleer alleen eerder dat ik mijn grens heb bereikt en pas dan mijn patroon weer aan.

Wil jij reageren? Ga dan naar het Forum
Ik vind het leuk om te lezen of jij je herkent in dit verhaal. Deel je reactie of jouw eigen verhaal op het Burn-Out Forum. Je kunt natuurlijk ook reageren op de verhalen van anderen :).

Geniet van het leven en STRAAL!

Arjen

By | 2016-05-28T21:48:37+00:00 28 juni|Burn-out|

20 Comments

  1. Tjj 16 mei 2017 at 13:18 - Reply

    Wat een heftig verhaal. Ik ben nu 18 en heb het idee dat ik tegen een burn out aan zit.
    Ik ben sinds half jaar verhuist omdat mijn ouders verstandelijk beperkt zijn en ik voor hen moest moederen en dat klopt natuurlijk niet. Was een heftige tijd, schoolstage, alles ging door. Ook werkte ik bijna 7 dagen per week op een paardenstal wat ook mijn stageplek was. Die tijd had ik ook een eetstoornis…. nog steeds, maar niet heel erg. Nu dus verhuist en ik begin steeds meer rare klachten te krijgen zoals:
    Niet veel activiteiten op een dag kunnen doen.
    Concentratieverlies.
    Geen orde in t hoofd bij drukte.
    Paniekgevoelens en angst.
    Snel overprikkeld, na stage of schooldag of zelfs als ik bij mijn paard ben geweest moet ik gaan liggen.
    Moeilijker contact met mensen qua praten.
    Heel veel slapen en nog moe.
    Het huis niet uit duren, voel me dan niet veilig.
    Hoofdpijn en druk achter rechteroog en naast neus
    Spanning zonder aanleiding en hartkloppingen
    Schrikken van kleine geluiden.
    Bang controle over mezelf te verliezen
    Dit zijn de dingen die ik ervaar maar ik heb geen diagnose. Ik heb stage en ga naar school maar begint steeds lastiger te gaan allemaal. Lijkt dit op een burn out? Mijn psycholoog denkt dat ik het me verbeeld maar het wordt steeds erger. Hoop op een antwoord van jullie. Gr van mij

  2. Otto 27 maart 2017 at 11:38 - Reply

    Wat fijn om lotgenoten te treffen. Ik ben 45 en zit inmiddels in mijn tweede burn out. Na de eerste, zo’n 20 jaar gelden, dacht ik dat gebeurd me nooit meer. Maar helaas, ik ben er toch weer ingetuind. Het enige voordeel dat ik nu heb, is dat ik weet wat ik tegen sommige klachten (zoals hyperventilatie en angsten) kan / moet doen. Het nadeel is dat ik continu mezelf aan het analyseren ben of het weer zo diep zal gaan. En dus komt ook alles weer de revue passeren. Ik weet uit ervaring dat het over gaat en dat het veel tijd nodig heeft en toch word ik elke ochtend weer wakker met de gedachte is het al voorbij? Nee luidt nog steeds het antwoord.

    Veel mensen associëren een burn out met te veel gewerkt te hebben. In mijn geval is dat ten dele waar. De bedrijfsarts verwoordde het mooi. “Je moet het leven zien als een krukje met drie poten: je werk, je gezin en jezelf. Als een van de poten van het krukje wegvalt kun je met wat trucs nog redelijk blijven zitten. Bij een tweede wordt het al een stuk moeilijker. Als je heel goed balanceert lukt het wel. Maar meestal gaat de derde poot vrij snel stuk en val je om.”. In mijn geval begon het met zorgen over mijn vrouw haar gezondheid. De uitzichtloosheid en de machteloosheid waren en zijn nog steeds verschrikkelijk. Deze poot stond jaren onder druk en nog steeds. De tweede was mijn eigen gezondheid: maagpijn (ik slik nu omeprazol en dat reduceert het probleem tot eens in de 3 weken) en de derde poot was pas mijn werk. Te veel verantwoordelijkheid naar me toe getrokken en ook gekregen omdat ik zo veel kennis heb. Ik kreeg altijd zeer goede beoordelingen en dat vond ik fijn. Als ik erop terug kijk, had ik het moeten zien aankomen. Veel mensen vallen al om als er een poot afbreekt. Controle freak als ik ben, lukte het mij heel goed om te blijven zitten. Zelfs met een pot kon ik nog een maandje of 3 redelijk steunen. Ik viel wel om, maar krabbelde continu weer op. Tot de laatste smak.2.5 maand geleden: een derde paniekaanval in de trein. Pas toen dacht ik, he het gaat misschien niet zo goed met me, misschien ben ik overspannen. Inmiddels weet ik dat ik een burn out heb en begin ik steeds meer te begrijpen waarom.

    Ben ik de enige met een 2e burn out? Ben ik de enige die door de ziekte van zijn vrouw gebroken ben? Vaak lijkt het van wel en twijfel ik enorm aan mijzelf en vind ik me slap.

    Groetjes en sterkte voor iedereen. Wees geduldig

    • N 29 mei 2017 at 13:21 - Reply

      Hallo Otto,

      Ik ben 30 jaar en inmiddels aan het herstellen van mijn 3e en verreweg de ergste burnout in 4,5 jaar tijd.
      Ik merk dat je inmiddels al veel zelfkennis hebt opgedaan, ik ben helaas in mijn blinde vlek (excessief sporten) blijven hangen waarvan zelfs meerdere psychologen het niet hebben opgemerkt. Desondanks heb ik mezelf er alweer deels bovenop weten te krijgen. Heb het sporten volledig laten vallen, ga nu gemiddeld nog 1 keer per maand, en onderhoud een administratieve baan onder mijn niveau voor 25 uur per week, het herstel gaat erg traag na praktisch 4 jaar overspannen te zijn geweest en heb nog maandelijks terugvalletjes maar het gaat steeds stukje bij beetje steeds beter. Het enige advies dat ik je kan geven is om te blijven luisteren naar je lichaam, dit is het perfecte klankbord om te bepalen hoe het met je gaat, heb je geen dure psychologen of peuten voor nodig aangezien de mens toch extreem goed is in zichzelf voor de gek houden op veel fronten. Simpele signalen zoals verkoudheid, hoofdpijn, hartkloppingen, lusteloosheid etc zijn allemaal tekens dat het ergens aan schort

  3. Alex 25 februari 2017 at 10:26 - Reply

    Beste mensen,

    Ik zit zelf ook midden in een burn-out, het is een hel.
    Hier onder beschrijf ik alle klachten die ik heb tor nu toe, is vreselijk.

    Verdoofd gevoel hoofd
    Tintelingen linker arm en been
    Gespannen lichaam
    Droog mond
    Paniekaanval
    Concentratie verlies.
    Zeer warme benen en hoofd
    Zweten is nachts
    Maag en darmklachten
    Verminderde eetlust
    Extreem vermoeiend
    Kan moeilijk uit de bed komen
    Moeilijk in slaap te vallen
    Somber gevoel
    Warme gevoel
    Benauwd gevoel
    Hartkloppingen en snelle ademhaling
    Droge mond
    In rust last van hartkloppingen
    Branderig gevoel hoofd.
    Stemmingswisselingen.
    Druk op de borst
    Branderige ogen
    Voeding zit vast in de keel,
    Branderige voeten extreem in de nacht
    moeilijk te ontspannen.
    Tintelingen rug spieren
    Last van geuren
    Extreem last van maag en darm
    Hyperventileren in het slaap, met adem tekort wakker worden

    Niet kunnen slapen van extreem vermoeidheid en uitputting,
    Wakker worden om de uur door benauwdheid, paniekaanval, gespannen spieren, oppervlakkig adem, niet diep kunnen zuchten. Gevoel dat je stikt. Alles om je heen voelt vreemd en je neemt afstand van alles. Alles lijkt vervreemd niemand en niets kan je tot rust brengen. Je hebt geen controle meer over je gedachte en lichaam. Als je slaapt voelt alsof een berg op je borst ligt door uitputting. Er is geen moment van ontsnapping, zelfs in je slaap ben je nog wakker door dromen, oppervlakkig slapen, en bij nog diepe ontspanning om nog dieper inslaap te gaan, dan stopt je adem opeens, en dan ben je weer waker.

    • Joost 7 maart 2017 at 21:47 - Reply

      Beste Alex,
      Het lijkt wel of dit verhaal door mij geschreven is.
      Ik herken jouw verhaal volledig.
      Voor mij is het 31 juli 2 jaar geleden dat ik een ziekenwagen terecht kwam met hartkloppingen en hyperventilatie.
      Dacht dat ik dood ging en heb dit gevoel nog steeds wel eens.
      Na een jaar psychologen, fysio en yoga voel ik me na bijna 2 jaar weer stukken beter.
      Kan er beter mee om gaan maar het heeft tijd nodig, veel tijd.
      Het accepteren en je leven opnieuw invullen kost moeite.
      Ook voor je omgeving want je verandert, omdat je meer voor jezelf moet gaan kiezen.
      Is voor sommige mensen moeilijk maar het is jouw leven en jij moet er wat van maken.
      Ik hoop voor jou dat dit snel overgaat, het is een verschrikkelijke tijd maar het gaat over hoe langzaam ook.
      Heel veel succes en sterkte gewenst.

      • Alex 24 maart 2017 at 18:24 - Reply

        Beste Joost,
        Het is verschrikkelijk. Het lijkt alsof het nooit overgaat. Maar ik vraag me af, hoe komt dat het zover is gegaan. Je leven gaat op zijn kop. Het is niet meer mogelijk om dagelijkse activiteiten te uitvoeren. Na een afspraak ben ik al dood moe en met alle symptomen en klachten. Ik heb last van maag en last van sterke geuren.

        • Joost 25 maart 2017 at 15:13 - Reply

          Beste Alex,
          Het is verschrikkelijk inderdaad en je hebt heel lang weer nodig om op je energie peil te komen.
          Nu ik dit schrijf lig ik op bed en ben ik aan het bijkomen van plotselinge hartkloppingen tijdens het voetbal.
          Teveel van me zelf geëist afgelopen periode en dan uit het zich zo helaas.
          Ben nu doodop en boos waarom het weer zo moet zijn.
          Maar hoe komt het zover, na jarenlang teveel van jezelf geëist te hebben zegt je lichaam een keer stop.
          Iedereen denkt het overkomt je niet maar helaas overkomt het de beste.
          ik weet niet hoe lang je al burn out bent?
          Maar het zal.minder worden maar je hele leven een issue blijven helaas.
          ik hoop dat je snel weer wat beter voelt.
          Groet Joost

    • Danielle 29 juli 2017 at 10:20 - Reply

      Dag Alex,

      Ook ik lees jou verhaal alsof ik dit zelf heb geschreven. Ik zit er u bijna een jaar in en af en toe lijkt het weer goed te gaan maar dan merk ik dat ik weer over mijn grenzen ben gegaan en dan komen deze klachten weer. Het begint met pijn in de maag, kortademig en misselijkheid. Na een tijdje volgen de hartkloppingen en door de hartkloppingen krijg ik een druk op de borst. Kort daarna beginnen mijn spieren pijn te doen. Ik heb in januari een mindfulniss cursus gevolgd en heb daardoor meer rust kunnen vinden. De cursus heeft 2maanden geduurd en ik werd er alleen maar beter van. Er werd mij toen ook aangegeven dat als de cursus is gestopt ik door moest gaan met mijn oefeningen. Dit heb ik niet gedaan waardoor ik 2 maanden later dus in mei, weer allerlei klachten heb terug gekregen. Ik weet dat ik mezelf moet veranderen in mijn doen en laten en ik meer aan mezelf moet denken. Ik moet eerst leren accepteren dat ik nooit meer de oude zal worden. Ik hoop dat dit jou ook een beetje hoop kan geven dat niet alleen jij dit mee maakt. Ik luister nu ook naar mijn lichaam als ik deze klachten heb door alles rustig aan te doen en toch wel afleiding te zoeken. Want door afleiding vallen deze klachten mij niet op. Heel veel sterkte toegewenst

    • Conny 31 juli 2017 at 16:46 - Reply

      Hoi Alex. Mijn naam is Conny ben 54 jr. en ben in de indruk van je verhaal dat qua symptomen mijn verhaal kan zijn. Ik ben nu sinds 4 wkn thuis met een burn-out. En ga over 2 wkn naar psycholoog. Ik ben blij dat ik dit forum heb gevonden. Want er zijn veel verhalen van wat een burn-out inhoud maar niet zoveel ervaringen van anderen. Ook merk ik best wel onbegrip. Slaap maar eens goed uit of geef er niet aan toe. Daardoor voel je je nog schuldiger. Ik heb ook nog naast die symptomen enorm trillen, ik lijk wel een junk dan. Zo vervelend. Ik hoop dat het inmiddels, een half jaar later al iets beter met je gaat? Ik hoop ook snel uit deze hel te komen. Groet Conny.

  4. Sabita 10 februari 2017 at 20:11 - Reply

    Beste Arjen,

    Wat fijn dat ik je verhaal dat ik je verhaal ben tegengekomen. Sinds kort ben ik in een burn out terechtgekomen en voel me momenteel erg hopeloos. Lichamelijk heb ik helaas “de man met de hamer” gehad. Wat een hopeloos gevoel is het. Daarnaast ervaar ik van mijn werkgever veel onbegrip en me niet of nauwelijks begeleid en mij de kans geeft om succesvol te herstellen. Dankjewel dat ik je verhaal mocht lezen. Alle goeds

  5. Christel 22 december 2016 at 22:07 - Reply

    Hallo allemaal,

    Het is inderdaad fijn om jullie verhalen allemaal te lezen en te weten dat je er niet alleen voor staat. Want eerlijk is eerlijk, burn-out blijft toch nog moeilijk bespreekbaar. Zeker bij mensen die het niet hebben meegemaakt. Zo kon ik destijds na mijn burn-out op geen enkel feest of andere bijeenkomst komen of ik werd erop aangesproken. Het is precies een etiketje wat je meedraagt. Zelfs mijn gezin heeft hier erg onder geleden.
    Nu ben ik 1 jaar verder, heb mijn job opgegeven en ik ben verschrikkelijk bang om bij een nieuwe werkgever te beginnen. De schrik blijft er toch wel inzitten maar ik geef niet op en ik blijf ervoor gaan ondanks alles wat ik heb meegemaakt. Ik vind dat ik uiteindelijk toch wel sterker ben geworden en nu pas echt besef wat het leven is terwijl ik vroeger altijd maar met de massa meedeed. Dus mijn raad is om zeker nooit op te geven en we komen er wel uit. Heel veel sterkte allemaal.

  6. Rianne 3 oktober 2016 at 13:34 - Reply

    Ik zit er nog middenin… was wat aan het rond zoeken op internet en kwam hier terecht. Wat fijn om ervaringsverhalen te lezen. Ik heb een blog die ik deel met een klein groepje op fb, niet met iedereen… want waarom moet je zo met je gevoelens te koop lopen? Inmiddels ben ik er wel achter dat delen juist helpt. Dus bij dezen…

    http://iktypdusikbesta.blogspot.nl/2016/10/uitgeblust-deel2.html

  7. Simon 13 maart 2016 at 18:56 - Reply

    Ik schreef gisteren een verhaal dat ik graag hier wil delen. Het doet deugd om zoveel oprechte getuigenissen te lezen en te weten dat ik niet de enig ben die het moeilijk heeft met de druk die het leven vaak met zich meedraagt. Een verhaal over mezelf. Over de dag dat ik tot het besef kwam dat ik een soort burn out had. Op z’n minst zo noem ik het. Het is misschien geen klassiek voorbeeld. Maar Ik was volkomen depressief en futloos geworden door het gevoel te hebben in een race te lopen. Een race waar ik gewoon helemaal niet aan wil deelnemen. Het leven hoefde voor mij niet meer als het op die manier verder moest… Ik had voortdurende lichamelijke kwaaltjes en mijn fysiek was nog maar een fractie van het normale. Bovendien leed ik aan insomnia en de levenslust was ver te zoeken. Voor mij was het een motivatie om een heleboel te veranderen in mijn leven.

    De familie komt samen ter ere van mijn 28ste verjaardag. Mijn ouders, mijn toenmalige vriendin, mijn grootmoeder, 2 broers, 2 zussen alsook partners waren allemaal aanwezig. Na het aperitief werd een culinair hoogstaande feestmaal geserveerd door mijn lieve moeder terwijl mijn vader voor de bijhorende rode wijn zorgde. Geen feestmaal bij mijn familie zonder een lekker glas rode wijn! De stemming was opperbest en er werd zoals steeds veel gelachen en stevig gediscussieerd. Het leek een zoveelste leuke Bergé-avond te worden zonder veel ongewoons. Maar dat was, zo zou later blijken, zonder mezelf gerekend. Na alle pakjes in ontvangst te hebben genomen, sprak mijn broer Jakob plots treiterend de volgende woorden: “Broer, je nadert de dertig. Het is dus tijd voor een speech”.

    Een beetje uit mijn lood geslagen en na een poging om het verzoek nonchalant weg te lachen, besloot ik toch maar een poging te doen. Een beetje onzeker en weinig origineel begon ik als volgt:

    “Liefste familie, ik heb niet veel bijzonders te zeggen, maar ik wil jullie allemaal hartelijk bedanken voor jullie aanwezigheid. Het doet altijd deugd om rond te tafel te zitten met jullie. Smakelijk eten en welgekomen!”

    Ik had de gehele aandacht van alle 12 (het leken wel de apostelen!) familieleden en voelde dat er meer van mij, met mijn status als ‘filosoof’ in de familie, verwacht werd. In een heel andere toonaard ging ik, mezelf volkomen verrassende, verder:

    “Om eerlijk te zijn, ben ik niet zo blij dat ik 28 jaar ben geworden”.

    Plots stopt het gelach en was het muisstil.

    “Ik heb het moeilijk met ouder worden. Het leven is een aaneenschakeling van afscheid nemen en soms heb ik het gevoel dat mijn leven voorbij vliegt zoals het landschap wanneer je door het raam van een trein staart. We gaan altijd maar vooruit en hier en daar zien we mooie dingen, maar we hebben niet de tijd om deze echt op te nemen en er lang van te genieten. Het leven is wat gebeurd op de achtergrond, terwijl we druk bezig zijn met plannen maken. Ik heb het daar hoofdzakelijk moeilijk mee omdat ik niet het gevoel heb op de juiste trein te zitten. Ik blijf mijn hoofd breken over de vraag hoe ik in deze wagon terecht ben gekomen. Is dit waar mijn jeugdig enthousiasme, dromen en zin voor avontuur me naartoe hebben geleid? Is dit het dan, ‘het leven’? No way, onmogelijk!

    “Ik wordt niet graag ouder omdat ik de tijd hoor tikken. Steeds luider en luider. Wanneer het stil om me heen is, hoor ik enkel dat nog.”

    Ik kijk rond de tafel en zie enkele bedenkelijk blikken. Er komen enkele reacties, maar ik ga zonder daar op in te gaan verder:

    “Vader, jij hebt als muzikant van je passie je beroep gemaakt. Jonas (mijn oudste broer), jij bent nog steeds bezig als meubelmaker met wat je van kinds af aan al het liefst deed en waar je bovendien erg goed in bent. Koen (man van mijn oudste zus) en Jakob (mijn andere broer) jullie hebben samen een bedrijf opgestart en energieprojecten verkopen en realiseren, is jullie tweede natuur geworden. Jullie zijn allemaal bezig met dingen die echt betekenis voor jullie hebben. Sarah (mijn oudste zus), jij realiseert fantastische projecten in Congo en Lieze (mijn jongste zus), je hebt zonet een nieuwe passie voor juwelen maken ontwikkelt en een nieuwe job gevonden die aansluit bij wat je wil doen. En moeder, kijk naar wat een mooie familie jij groot gebracht hebt! Jullie kunnen jullie ziel leggen in jullie dagelijkse activiteiten. Het uitkijken naar wat komt en het gepassioneerd bezig zijn met dingen, overstemt bij jullie het tikken van de tijd. Daarom is het voor jullie moeilijk om mijn angst te begrijpen voor het meedogenloos verder tikken van de klok.”

    “Ik daarentegen, ik ben opzoek. Ik ben niet akkoord met de huidige structuur van mijn leven. Ik kan me niet neerleggen bij de schamele hoeveelheid tijd die ik over heb voor de dingen die ik echt graag doe. Bovendien, hou ik van jong en actief zijn. Mijn passie ligt in de bergen, bij het skiën en andere sporten, ik wil reizen en leven… en terwijl ik mijn tijd verdoe als manager voor een abstracte entiteit, voel ik bij elke dag dat ik braaf ga werken pijn in mijn hart omwille van de schoonheid en opwinding die ik aan het mislopen ben.

    Er is momenteel weinig in mijn leven dat me voldoening geeft en gelukkig maakt. Ik wil opstaan zonder innerlijke conflicten en weten dat ik volgens mijn voorwaarden leef. Dat ik trouw ben aan wie ik echt ben en niets daarvoor in de weg staat. Ik wil wakker worden met levenslust en weten dat ik mijn eigen keuze’s maak voor die dag en alle nog daaropvolgende dagen. Ik wil in de spiegel kijken en mijn ziel daarin terugvinden, omdat ik weet waar ik heen wil en daar niet meer van zal afwijken. Ik wil met ongeduld naar de toekomst kijken omdat ik opportuniteiten zie eerder dan te tobben over gemiste kansen, opofferingen of ‘wat als scenario’s’.

    Ik wil verdomme leven zoals ik het wil in plaats van braaf te conformeren en te slalommen binnen de maatschappelijk opgestelde paaltjes. Momenteel is er teveel conflict in mijn hoofd en zit ik gevangen tussen wat ik wil en wat ik denk te moeten doen of zijn. Wat veilig is en wat de massa doet. Ik leef momenteel zoals ik denk te moeten leven, zonder tijd te hebben om stil te staan bij hoe ik zelf wil leven.

    En waarom? Uit angst voor wat er mis kan lopen? Angst om niet genoeg zekerheid, geld en comfort te accumuleren? Angst om alleen te zijn? Angst om te falen? Wel, mijn angst heeft me in slaap gewiegd en ik ben wakker geworden in een nachtmerrie. Wat heb ik nog te verliezen? Ik ben geheel ontevreden met mijn huidige situatie en ik zal niet rusten voor dat veranderd is”.

    Mijn wangen waren rood aangeslagen en mijn hart sloeg dubbel zo snel. Ik had mijn familie gechoqueerd en mezelf volkomen verbaasd. Nog nooit had ik deze gevoelens onder woorden gebracht, laat staan ze eruit te gooien voor mijn hele familie! De toon was gezet voor een heftige, maar boeiende en lange discussie.

    Deze anekdote wordt voorafgegaan door maanden van futloosheid en uitzichtloosheid. Opstaan om te werken en te werken omdat…? Het gevoel dat het leven één grote ontgoocheling was na een jeugd waarin ik hoge verwachtingen en veel levenslust had geaccumuleerd, maakte me panisch. Dat doet het nog steeds soms. Maar voor mij was het een motivatie om voor duurzame en gewenste verandering te gaan. Alleen is die zoektocht daarnaar ook soms beangstigend omdat het behoorlijk onzeker kan zijn…

    Daarom zoek ik continu motivatie on en offline om vol te houden, om niet te hervallen.
    Ik hoop op mijn beurt mensen hiermee te kunnen helpen..

    ik wens jullie allemaal ontzettend veel succes en kracht!

  8. Judith 10 maart 2016 at 07:35 - Reply

    Ik ben door mijn oude bedrijf heel bewust een burn-out ingedrukt. De bedoeling was dat ik, en vele van mijn collegae, het niet meer zouden zien zitten en uiteindelijk zelf zouden opstappen. Scheelt een hoop ontslagkosten.
    Ik kon niet opstappen door de omstandigheden waar ik inzat dus op het moment dat ik op breken stond werd ik ontslagen. Daar sta je dan, geen werk, sollicitatieplicht terwijl je niet eens meer weet hoe je heet.
    Dat is nu 3 jaar geleden en ik ben nog steeds niet hersteld. Wat zou ik graag mijn oude energie en motivatie terugkrijgen. Helaas kosten alle therapieën geld en dat is een struikelblok.

  9. Christel 8 maart 2016 at 08:37 - Reply

    Wat goed om hierover te lezen en zeker te delen.
    Een Burn-Out lijkt wel taboe ,maar als je t niet mee heb gemaakt kan je er niet over meepraten .
    Ik heb een eigen bedrijf loop in therapie en dan zegt de bedrijfs deskundige van de verzekering
    Mevrouw wanneer gaat U weer aan t werk ?
    Was het maar waar kon ik maar weer werken ,maar ik doe ontzettend mijn best ga naar therapie meer kan ik niet doen..
    Jammer er is zo weinig begrip voor

    Moest dit fff kwijt ,ik denk voor vele heel herkenbaar!

    Groetjes Christel

  10. Marjolein 28 januari 2016 at 23:12 - Reply

    Wat fijn om hier jullie ervaringen te delen. Ik ben sinds half december thuis. Het is idd een pittige klus, daarom blij om hier lotgenoten te treffen. Ik mail morgen verder!!

  11. Linda 17 januari 2016 at 11:34 - Reply

    Beste Arjen,

    Bedankt voor het delen van jouw verhaal. Ik ben erg blij dat ik jouw Forum gevonden heb. Ik heb behoefte aan lotgenoten, herkenning en begrip. Ik ga het zeker allemaal volgen!

    Het beste,

    Linda

  12. El 17 november 2015 at 17:19 - Reply

    Welke natuurgeneeskundige ben je geweest. Ik heb ook een burn-out gehad maar vooral lichamelijk nooit helemaal van hersteld, dus vandaar m’n vraag

    • Arjen Luijendijk 17 november 2015 at 22:15 - Reply

      Dag El, mijn burn-out was 15 jaar geleden en ondertussen zijn de therapieën ook verbeterd. Ik werk met een aantal geweldige therapeuten samen, dus voor een gericht advies wil ik je vragen om mij te mailen via mail@arjenluijendijk.nl.

  13. Bloem 28 augustus 2015 at 14:15 - Reply

    Beste Arjen,

    Goed dat je je verhaal gedeeld hebt. Ik begrijp je gedachten en gevoelens helemaal. Ik ben anderhalf jaar geleden overspannen geweest… het heeft me een jaar gekost om daar weer enigszins van bovenop te komen. Het was een strijd, elke dag weer. Maar het is gelukt. Als je daar zelf in zit en iedereen om je heen ziet lachen… ga je bijna denken dat je de enige bent die zoiets meemaakt. Daarom is het goed verhalen met elkaar te delen. We zijn allemaal mensen en het is helemaal niet erg om je gevoelens te delen. Ik merk dat ik er op zekere hoogte wel een klein traumaatje aan heb overgehouden. Daardoor heb ik ook vaak paniek en angst voor de toekomst… terwijl ik weet dat uiteindelijk alles weer op zijn pootjes terecht komt. Moeilijk blijft het wel… vooral om niet in je oude patroon te vallen. Succes met alles en het ga je goed!

    Groetjes!

Leave A Comment