Burn-out Forum

Waarom dit forum is gestart?

Omdat persoonlijke verhalen van mensen met een burn-out schaars zijn. Dat is een gemis, want het delen van je ervaringen is zó belangrijk! Voor jezelf, maar ook voor anderen die in een vergelijkbare situatie zitten. Dus laat ik het goede voorbeeld geven met mijn eigen burn-out verhaal.

Herken jij je in de verhalen hieronder? Of wil jij graag reageren op het verhaal van een ander?

Laat dan hieronder je reactie achter. Zo maken we samen burn-out bespreekbaar! 

STOP kaalSTOP Burn-out! Wil jij definitief herstellen van je burn-out, maar weet je niet hoe?

Bespaar jezelf de moeite om te zoeken naar allerlei methoden om weer fit en vitaal te worden. Ontdek hoe je makkelijk zelf je basisenergie op orde brengt met het online programma.

Klik hier voor informatie over het online programma

Liever direct contact met mij, als burn-out coach? Dat kan.
Klik hier om een contact met mij op te nemen!

By |2019-02-27T11:17:40+00:0026 juli|Burn-out|

330 Comments

  1. Simon Van der meulen 24 mei 2019 at 12:57 - Reply

    Hi all,

    Momenteel zit ik zelf nu een maandje thuis en ben ik sinds 2 weken weer 2 uurtjes per dag aan het werk. Echt diagnose is nog niet gesteld bij mij, maar na het lezen van jullie verhalen kan ik mij absoluut inleven. Waar is het allemaal begonnen, deze vraag stel ik mezelf nu al meerdere keren , had ik het kunnen voorkomen? Er zijn geen goede of foute antwoorden ben ik achter gekomen, het “nu” is wat telt..erkennen dat eventjes geen gas geven oke is geeft mij enorme rust..aan de andere kant merk ik dat ik best geïsoleerd raak, kom weinig buiten en mis op momenten het sociale contact.
    Alle lijntjes die ik kan uitzetten heb ik gedaan, toch voelt het niet compleet omdat ik sneller wil Maar gewoon niet kan.
    Als ik dit alles lees is het fijn om niet “alleen” te zijn met mijn klachten:)

  2. Jemima 15 mei 2019 at 13:09 - Reply

    Sinds kort thuis met een burn-out.
    Daarvoor inderdaad vaak vage klachten. Moe, huiliger, paniekaanvallen, wat meer migraine aanvallen. Last in m’n polsen en nek. Paar keer langs bij de dokter zonder echt een oplossing. Rust zei die steeds.
    Ik werk in een crèche. We werkten een hele tijd met 5 mensen. Dan maar met 4 en sinds midden september met 3 meer. Ookal bleven het aantal kindjes min of meer gelijk. Dus enorm veel overuren. En ja ik deed het maar. Ik ben nog alleen zodus ik vond het maar normaal om ze wat meer te helpen. Dat stond dan gelijk aan werkweken van soms 46u. Zonder echte middagpauze. In november begonnen de eerste tekenen. Maar ja, was m’n Pepe verloren en stak men gemoedstoestand daar op. Dan kwam het kerstverlof. 2 weken thuis. 2 weken rusten en dan zal het wel beter zijn. Niet het geval dus. Hup januari, februari… In maart is er dan een nieuwe collega begonnen. Ik dacht ok, iemand erbij dus dan zal het wel beteren. Niet dus. Dan was ik 5 dagen thuis met de paasvakantie. Ervoor weer even langs bij de dokter. Klein vitamine tekort, maar voor de rest niets waar ik me zorgen over moest maken. Rust zei ze weer. Je hebt 5 dagen om te rusten. Dus ik aan de zee gaan rusten en uitwaaien. In stapte van de trein en ik viel in een eindeloze put van donkere gedachten en had in niets zin.
    Dinsdag en woensdag erop gaan werken. Woensdag avond naar de dokter. Helemaal gebroken. Burnout zei deze. Een hele opluchting. Dat het toch niet alleen in mijn hoofd zat. Ze sprak de woorden: je kent je zelf niet meer. Je moet opzoek naar jezelf.
    En idd zo voelde ik me. Heb maanden alleen maar gewerkt. Thuis komen, eten, beetje eten, slapen en de volgende dag terug 10u gaan werken. Weekends deed ik vaak niet veel meer omdat ik zo moe was van in de week.
    Geen steun van op het werk. Eerst 2 weken thuis, terug naar de dokter en dan nu een maand thuis. Deze week is dus eigenlijk m’n derde week thuis. En kreeg ik gisteren een controle arts aan m’n deur. Heb een collega die al 8 maanden thuis zit. Ik hoor m’n bazin nog zo zeggen daar stuur ik gene dokter naar, da kost mij te veel geld. En hop drie weken thuis en er staat er al enen voor m’n deur. Dit is echt een slag in m’n gezicht. Ik zit al zo diep en dit is weer maar een druppel erbij in m’n overvolle emmer. Ik ben woedend. 10 jaar werk ik daar. Nooit echt ziek geweest, nooit geklaagd over wat dan ook. Altijd mooi ja geknikt en dan krijg ik dit als reactie.
    Dus nu de volgende stap is m’n ontslag geven. Ik kan het niet meer. Wil ze niet horen, zien wat dan ook. Als dit het respect is dat ze geeft, kan ze het zelfde respect terug krijgen.
    Ik wens zelfs m’n grootste vijand (bazin op dit moment) geen burnout toe.
    De donkere dagen, gedachten, in niets zin hebben, blijvende gedachten, onophoudelijke molen die blijft draaien dag in en uit. De angstaanvallen, rusteloze nachten en dagen. De vermoeidheid bij alles wat je doet. “Even” naar de winkel zit er niet meer in. Alles is vermoeiend…
    Ik hoop dat het me niet te lang meer neer houdt. Maar het zal een weg van vele ups en downs zijn

  3. D 8 mei 2019 at 18:20 - Reply

    Hoi Allemaal,

    Misschien kunnen jullie wel goed nieuws gebruiken.

    Ik (man, 40) heb precies 10 jaar geleden een zware burn-out gehad. Ik was zeer gespannen, angstig, depressief, een gevoel van dissociatie en kon helemaal niks meer. Ik ging wandelen en hing de hele tijd aan de arm van mijn vrouw. Ik vroeg me af of ik ooit nog wel de oude werd. Niemand kon het zeggen. De psycholoog ook niet.

    Nu het goede nieuws. Heeel langzaam ben ik toch helemaal 100% hersteld. Het heeft wel lang geduurt. 6 maanden thuis gezeten. Ik voelde me nog lang niet goed, maar ben toch weer gaan werken. Dat heb ik maar 6 maanden volgehouden. Daarna zat ik weer 6 maanden thuis. Het duurde al met al een jaar totdat ik ergens rondliep en dacht: “he, ik voel me eigenlijk wel goed”. Ik was even vergeten dat ik overspannen was. En die goede momenten gingen steeds langer duren en de slechte steeds korter. Tot ik op een gegeven moment weer helemaal de oude was 🙂 Ik kon weer lekker van alles genieten. Lachen. Uitkijken naar dingen. Bezig zijn.

    Mensen posten alleen berichten op internet-forums wanneer het slecht gaat. Wanneer je je beter voelt ga je verder met je leven en laat je niets meer van je horen op forums. Vandaar dat je niet bepaald vrolijk word als je als die kommer en kwel leest.

    Daar zit hem de catch: Ik heb het nu weer te pakken. Op zich ben ik niet meer bang omdat ik weer dat het over gaat, maar ik heb er nu een nieuw symptoom bij: hoge piep in mijn oren. Door die piep word ik erg onrustig en word het herstel nog moeilijker.

    Ik heb wel wat geleerd: de eerste burn-out (denk ik, zeker weten doe je het nooit) vooral door teveel hooi op mijn vork nemen en teveel over mij heen laten lopen en niet naar mijn gevoel luisteren. Ik ging dat na de burn out wel beter doen en je veranderd je gedrag wel degelijk omdat je niet nog een burn-out wil krijgen.

    Bij deze tweede burn-out denk ik achteraf dat ik teveel boosheid en frustratie en ontevredenheid heb opgebouwd. Ik trok me alles te veel aan: hoe dingen gaan op het werk, de politiek, mensen waaraan je je irriteert. Je word een broeinest van boosheid. Ook niet tevreden zijn: niet tevreden omdat je niet alles kan kopen wat je wilt, terwijl je wel gewoon kan rondkomen en gezond bent (was). Gefrustreerd omdat je vind dat iedereen je behoeften gelijk moet voldoen. Ik was eigenlijk best wel mezelf aan het vergiftigen met negatieve denkwijzes.

    En ja hoor nu heb ik het weer voor elkaar. Nu zit ik in zak en as. Die piep in mijn oor gaat zeker veel energie vreten en van tinnitus forums lezen word je ook helemaal niet vrolijk dus dat doe ik niet meer.

    Ik pak de brokstukken bij elkaar en ga dingen doen die ik wel kan doen: gezond leven en rustig aan doen, minder negatief en maar weer hopen dat het helpt en dat ik ooit weer de oude ben.

    Dus de eerste keer was het helemaal gelukt en het is mogelijk om weer de oude te worden, maar pas op de valkuilen! Blijf jezelf goed geestelijk verzorgen, ook als je denkt dat je weer helemaal beter bent!

    Hopelijk hebben jullie wat aan dit verhaal. Het komt goed.

    Groetjes,
    D

  4. Roos 2 mei 2019 at 18:05 - Reply

    Hallo allemaal,

    Door het lezen van alle verhalen voel ik mij al een stuk minder alleen. Ik heb van oktober 2018 tot afgelopen maart thuis gezeten, overspannen. Tijdens het re-integreren ben ik erachter gekomen dat ik absoluut niet terug wilde. Ik ben toen op zoek gegaan naar een nieuwe baan en gelukkig gevonden. Ik werk daar nu twee maanden. Ik had gedacht al mijn energie weer terug te krijgen en weer helemaal zou opbloeien. Toch voel ik mij nog elke dag moe, neerslachtig, verdrietig en heb last van lichamelijke klachten. Dit maakt mij bang omdat ik niet weet of dit hoort bij het herstel en gewoon even moet doorzetten. Ik heb nog wel regelmatig contact met de POH-GGZ, dit wil ik voorlopig ook nog houden.

    Hopelijk hebben andere hier ook ervaring mee zodat ik mij niet meer zo alleen hoef te voelen.

    Liefs,
    Roos

    • Han 6 mei 2019 at 16:08 - Reply

      Ik vermoed dat je nog niet volledig hersteld bent. Kijk eens op csrcentrum.nl (bij ‘blogs’ staan o.a. duidelijke filmpjes) om meer te leren over de fysieke basis van je klachten, dat geeft misschien rust om het te begrijpen.

  5. Vincent 26 april 2019 at 20:44 - Reply

    Hallo Allemaal,

    Wat een herkenbare verhalen zeg en ook veel herkenbare symptomen.
    Sinds 6 maanden ben ik nu thuis met een burn out. De maanden ervoor allerlei vage gezondheidsklachten gehad en bij diverse medische specialisten geweest (KNO arts en Neuroloog). Deze konden niets vinden. Uiteindelijk was hetgeen overbleef dat ik last had van stress. Ik wist wel dat ik altijd druk bezig was, maar dat leek heel gewoon te zijn.
    Uiteindelijk ben ik met de volgende klachten thuis komen te zitten; spanningshoofdpijn, oorpijn, gespannen kaken, tintelingen in ledematen en op hoofd, misselijkheid, oorsuizen, duizeligheid, benauwdheid en ook paniekaanvallen. Ik kon echt heel weinig meer rond die periode en kon ook bijna nergens meer heen. Ik heb er 5 maanden over gedaan om weer een beetje op te krabbelen, waarin een aantal van deze klachten zijn wat verminderd en ik kan me al weer wat vrijer bewegen in de buitenwereld. In die tijd ben ik bij POH-GGZ geweest, veel gewandeld, gefietst, gezwommen, mindfullnes, lezen, yoga etc etc. Momenteel volg ik een hersteltraining bij een gespecialiseerde sportschool. Helaas zijn een aantal klachten nog wel veel aanwezig (benauwdheid, spanningshoofdpijn, oorsuizen, tintelingen). Ik hoop dat deze gaan verminderen. Het hindert me momenteel nog bij autorijden en op drukke plaatsen en bij situaties waarin druk op mij gelegd wordt. Hierin merk ik dat ik er nog niet ben.

    Groeten, Vincent

    • Femke 8 juni 2019 at 08:58 - Reply

      Hallo Vincent,

      Je klachten zijn zeer herkenbaar en ik ben er voor behandeld.

      Ik hoop dat je er inmiddels vanaf bent. Zo niet: laat het even weten.

      • Vincent 25 juli 2019 at 11:12 - Reply

        Hallo Femke, nee, helaas nog niet ervan af. Het herstel gaat heel erg langzaam en ook best wel het gevoel dat niemand me echt kan helpen. Alle activiteiten en rust welke ik neem vind iedereen goed en ga er zo meer door zegt men dan……….daar moet ik het mee doen. Momenteel nog aan het sporten en bij de psycholoog in behandeling.

  6. Michelle 30 maart 2019 at 15:06 - Reply

    Hoi allemaal,

    Sinds half februari ben ik ziek, in 1e instantie een gewone verkoudheid. Ik had daarna een paar dagen Londen in de planning staan, wat ik ook heb gedaan. Daarna stortte ik in. Ik had (weer) een luchtweginfectie, waarvoor ik een antibiotica kuur kreeg. Verder was ik erg benauwd, ik kom voor mijn gevoel niet ademen. Daar kwam toen duizeligheid bij, evenals een enorm bonzend hart, trillende benen en heel veel pijn in mijn benen, een plotse intolerantie voor alcohol en koffie en véél paniek (waar ik sowieso gevoelig voor ben). Meerdere malen bij de huisarts geweest en zelfs een nacht met spoed opgenomen geweest met benauwdheidsklachten. Fysiek valt er niks te vinden, behalve wat vitaminetekorten die ik nu aanvul middels supplementen. Intussen is de ergste paniek over de klachten wat weg, maar voel ik me nog net zo rot en en heb ik enorme huilbuien. Ik weet niet wat ik in hemelsnaam tegen mijn werk moet zeggen, zeker nu na 6 weken niet. Ik onderhoud contact met mijn collega’s, maar ben niet aanwezig en dat gaat me ook even niet lukken. Een wasje in de machine doen of 2 minuten met de buurvrouw praten kost me daarna 2 uur hersteltijd. Mijn huisarts heeft het niet over een burnout gehad, dus als ik tegenover mijn werk over een burnout zou beginnen is dat enkel gebaseerd nop mijn eigen ideeën, maar zelf denk ik die kant dus wel op. Wat denken jullie? Herkennen jullie het verhaal en het verloop van klachten? Alvast heel erg bedankt!

    • Daniel 23 april 2019 at 07:00 - Reply

      Hoi Michelle,

      Heel herkenbaar. Bij mij begon het ook met mijn luchtwegen en benauwdheid. En 24 uur per dag paniek. Mijn huisarts zag wel waar het vandaan kwam. En daarna werd het nog zwaarder. Niet dat je echt wat aan zo’n diagnose hebt, maar uiteindelijk kom je daardoor in de molen en kun je verder met hulp.
      Ik denk dat je zelf wel weet hoe het zit.
      Geef het aan bij de huisarts en vraag hulp.
      Mijn huisarts heeft me fantastisch geholpen en naar goede hulp verwezen.

      Het kan allemaal best even duren maar als je na je dal weer iets opkrabbelt dan voel je je sterker worden.
      Het komt goed!

  7. Schrijver burnoutteboven 25 maart 2019 at 12:22 - Reply

    Hallo allemaal,
    Wat fijn dat hier een plekje is om jullie verhalen en ervaringen te delen over het hebben van een burn-out. Ik ben recent hersteld van een burn-out en ben weer aan het werk. Dit gaat redelijk moet ik zeggen. Omdat ik in de periode dat ik thuiszat met een burn-out echt heel weinig kon vinden over ervaringen van anderen, heb ik besloten om blogs te plaatsen met hierin mijn dagboekverhalen van de periode dat ik thuis zat met een burn out en de tips die ik heb. Mochten jullie interesse hebben, zou het super leuk zijn als jullie een kijkje nemen op mijn website. De website is:

    http://www.burnoutteboven.nl/

    Mocht ik iets anders voor jullie kunnen beteken, mag je me altijd persoonlijk mailen. Mijn mailadres staat ook op mijn website.

    Lieve groetjes,
    Schrijver Burn-out te boven

Leave A Comment