Dit verhaal moet ik met je delen.

Vandaag hoorde ik een zeer triest verhaal van een collega coach. Een verhaal wat ik vaker hoor en wat mij iedere keer diep raakt. Dit verhaal over Marieke wil ik graag met je delen.

Op een dag geeft Marieke toe: ik kan het niet meer aan.

Bijna twee jaar geleden heeft Marieke zich ziek gemeld door de toenemende stress op het werk. Burnout! De werkdruk was de afgelopen jaren sterk toegenomen door het gedwongen vertrek van collega’s op de afdeling. De sfeer was achteruit gegaan en het was iedere dag rennen en vliegen om het werk af te krijgen. Overwerk was gewoon geworden en er was geen tijd meer voor een praatje. Marieke werd ’s ochtends niet uitgerust wakker en haar nek zat continue vast. Ze was uitgeput. Op een dag vertelde ze haar man Henk: “Ik kan het niet meer aan! Het liefst ga ik een winterslaap doen.” Ze vroeg een gesprek aan bij de HR-adviseur.

Uitgeput

Helaas was er geen klik met de psycholoog en ze voelde zich in de steek gelaten.

De bedrijfsarts werd ingeschakeld en die verwijst Marieke naar een psycholoog. Een veel gekozen weg. Ze heeft geen klik met de psycholoog. Natuurlijk kan Marieke haar verhaal kwijt en met allerlei vragenlijsten wordt inderdaad vastgesteld dat ze Burnout is geraakt. In de gesprekken had Marieke het gevoel dat ze niet verder kwam. De lichamelijke klachten waren niet weg en ze voelde zich schuldig dat haar collega’s het nu nog drukker hadden. Het management belde in het begin regelmatig en collega’s kwamen af en toe thuis. Maar na een half jaar was het contact minimaal. Marieke voelde zich in de steek gelaten en eenzaam.

De werkgever biedt aan om met een coach te gaan praten.

Enkele maanden later biedt de werkgever onverwacht aan om met een coach te praten. Hij richt zich ook op mensen met Burnout. Marieke grijpt deze kans met beide handen aan en volgt een aantal sessies met de coach. Het valt haar op dat er weer veel gepraat moet worden over de haar situatie. Ze krijgt tips voor time-management en ontspanningsoefeningen voor thuis. De aanpak lijkt toch veel op die van de psycholoog. Het contact met de coach is beter, maar ze gaat zich niet beter voelen.

Tja, wij hebben er alles aan gedaan, krijgt Marieke te horen.

Het is ondertussen bijna twee jaar na haar ziekmelding als het laatste coachgesprek plaatsvindt. Marieke stelt vast dat ze eigenlijk niet veel verder gekomen is. Als ze dit terugkoppelt naar de coach krijgt ze als antwoord dat hij er alles aan heeft gedaan, maar haar niet verder kan helpen. Het lijkt er zelfs op dat hij Marieke verwijt dat ze niet beter is geworden. In een gesprek met haar manager zegt hij ook dat hij als werkgever alle noodzakelijke inspanningen heeft gepleegd. Marieke heeft begeleiding van de bedrijfsarts gekregen, een serie van gesprekken met de psycholoog en tenslotte nog het aanbod om met de coach aan de slag te gaan. Het lijkt wel of hij daarmee het probleem van Marieke heeft afgekocht.

Een happy end, maar waarom wist ik dit twee jaar geleden niet? 

Vlak voor het moment dat ze dreigde arbeidsongeschikt te worden verklaard kreeg Marieke een tip van een vriendin om met een gespecialiseerde burnout-coach aan de slag te gaan. Ze had al hele goede berichten over haar gehoord. Bij het intake-gesprek was er al direct een klik en de aanpak was drastisch anders dan ze in de afgelopen twee jaar had ervaren. Het lichamelijke herstel stond eerst voorop. Weer contact maken met je lichaam en dagelijks herstelmomenten inbouwen. Zo kan de accu weer langzaam worden opgeladen. Na een aantal maanden kon Marieke een start maken met de re-integratie bij haar werkgever. Ze vraagt zich wel af waarom ze over deze aanpak twee jaar geleden niets had gehoord.

Wanneer begrijpt iedereen dat voorkomen beter is dan genezen?

Burnout is nog steeds niet bespreekbaar in veel bedrijven en organisaties. We rennen en vliegen maar door en nemen te weinig tijd voor rust en herstel. Het lijkt af en toe wel ‘survival of the fittest’. De vraag is natuurlijk hoe je lang je nog kunt doorgaan, totdat je accu volledig leeg is. En dat je net als Marieke moet toegeven dat je het niet meer trekt en het niet meer aan kan! Natuurlijk weet jij, maar weten ook managers en HR-afdelingen in organisaties dat voorkomen beter is dan genezen. Maar hoe lang moet het nog duren voordat iedereen hier bewust van is?

Wil je reageren op deze blog of zelf jouw verhaal delen?
Ga dan naar het Burn-Out Forum op deze site.

Natuurlijk is de naam van Marieke fictief, maar het verhaal is helaas wel waar gebeurd!